Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

kobieta nigdy nie wie czego chce

złota lenka
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

złota lenka

złota lenka

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

lecz nie spocznie póki tego nie znajdzie

przechodzi przez próg jak burza
nie pukając do kolejnych drzwi
z nadzieją że się w końcu zadomowi
wciąż szuka nowych dróg

delikatną jak porcelanę
tłukę słoniowym wdziękiem
składając części w całość
staram się nadać jej kształt
ten jak sąd

ostateczny - z tymże nie na pewno
wtedy stanę się kobietą
na razie szukam nowych możliwości

nie spocznę póki nie znajdę

Tali Maciej

Tali Maciej

Opublikowano
Opublikowano

a ja zacytuję dowcip który kiedyś opowiadał jeden sędziwy pan

złapał wędkarz złotą rybkę
- wypuść mnie dobry człowieku, a w zamian spełnię dla ciebie 1 życzenie
- a dlaczego tylko 1
- wiesz takie czasy, inflacja, podatki cholera takie wysokie, może być tylko jedno
- no niech będzie, (mężczyzna myśli, myśli i w końcu) - chciałbym autostradę z Zakopanego do gdańska, tak aby mógł na swoim harleyu przemknąć przez Polskę czując wiatr we włosach
-(rybka zrzędząc)- no wiesz jakie mamy teraz czasy 4 RP , nie za dobrze z tymi drogami, może być inne życzenie
- (mężczyzna już nie wytrzymując)- no dobra , CHCIAŁBY ZROZUMIEĆ KOBIETĘ
(na te słowa złota rybka mówi)- a ile pasów ma mieć ta autostrada


wiersz nie wprowadza nic odkrywczego, wszyscy szukamy,
więc z mojej strony tylko pozdrowienia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...