Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Mówią że człowiek odchodzi lecz miłość zostaje
kamieniom każą tworzyć, upamiętniać
brudnym ulicom pięknie się nazywać

podobno głos zamilkł słowa docierają jednak
uwięzione w czarnym tuszu w papierowej ciszy
w poczet bestsellerów zaliczone będą
głód wiedzy zaspokoją gdy zajdzie konieczność

mówią że nadszedł czas wielkiego przełomu
każą płynąć na głębie gdy pływać nie umiesz
cywilizację miłości każą ci budować
gdy domu swego nie umiesz budować na skale

przegrasz wyścig szczurów bo każą przebaczać
w blasku fleszy spłoniesz gdy twarz swą zachowasz
do portu nie odprawisz swej łodzi zużytej
gdy nie stawisz czoła pierwszej mocnej fali

mówią że trudne czasy kochać nie wystarczy
pamięta się chwile a życie upływa
płyń do przodu w swej łodzi mając na uwadze
oddech tego który twym żaglem steruje

Opublikowano

Nawet nieźle się wybroniłaś tym wierszem, bo po tytule nie spodziewałem się niczego dobrego (często ludzie piszą uczuciami przy czym zatraca się poezja), a tutaj proszę... przyczepię się tylko do fragmentu:

w poczet bestsellerów zaliczone będą
głód wiedzy zaspokoją gdy zajdzie konieczność

Patos połączony z banałem... może jakoś to zmienić? Resztę przełykam, zakończenie ok.

pozdrawiam /Arek

Opublikowano

Uff, myślałem, że będzie sporo śmiechu, ale ogólnie przychylam się do opinii AN. Jednak dla mnie poza wybronieniem, choć jest to sporym sukcesem, nie zaskakuje. W sumie na nie., za sporo banału i patosu. Pozdrawiam!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena to daleko byłeś, prawie pod kołem podbiegunowym:) niewiele kilometrów, a byłbyś w Norwegii:) W North Cape jest tyle stopni co w Polsce, czyli ciepło:) 
    • @violetta   nie.   przelatywałem nad fiordami.   ale byłem na północy szwecji.   w Abisko.    
    • Wyszłam samotnie w mroczną noc; Młoda krew za morzem przelewana  Przesiąkła skrzydła mojego ducha- Nosiłam swój smutek wyczerpana.   Lecz kiedy w górę uniosłam głowę, Ponad cienie w zimnym śniegu drżące, Zobaczyłam na wschodzie Oriona,   Znajome gwiazdy jak dawniej lśniące.   Przez okna w domu mojego ojca, W zimowe noce bawiąc się snami, Jako dziecko widziałam Oriona Ponad innego miasta światłami.   Mijają lata, sny, mija młodość, Wojny serce świata rozrywają, Wszystko się zmienia, tylko na wschodzie Te piękne gwiazdy niezmiennie trwają.   I Sara: I went out at night alone; The young blood flowing beyond the sea Seemed to have drenched my spirit’s wings— I bore my sorrow heavily.   But when I lifted up my head From shadows shaken on the snow, I saw Orion in the east Burn steadily as long ago.   From windows in my father’s house, Dreaming my dreams on winter nights, I watched Orion as a girl Above another city’s lights.   Years go, dreams go, and youth goes too, The world’s heart breaks beneath its wars, All things are changed, save in the east The faithful beauty of the stars.
    • @Berenika97   mnie też.:)   nawet dzisiaj fragmentów słuchałem.:)))))           @iwonaroma   Iwonko.   przepiękna konstatacja!   w wierszu widać, że Norwegia to dla Ciebie nie tyle miejsce, co wewnętrzny stan duszy.   to jest ta filozoficzna zagadka: po co jechać na fiordy, skoro najważniejszy, idealny, otulony ciepłem wełny 'Fiord Wewnętrzny' nosisz w sobie?   i co najważniejsze – jestes  jego twórcą, cierpliwie wyszywając jego wzory w hafcie hardanger.    cudowny,  ciepły wiersz.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...