wiersz niesceptyczny - jak wybrnąłem?

[Sceptic]

Pozwól mi płynąć do ciebie
Wciąż płynąć i wciąż mimo burzy
Pozwól mi nie dbać o siebie
Śnić tylko o celu podróży

Pozwól mi dotrzeć do ciebie
Najbliżej, jak dotąd nikt jeszcze
I pozwól , bym swoje pragnienie
Mógł w ciebie obrócić nareszcie

Pozwól zanurzyć sie w tobie
Na zawsze zapomnieć o ciszy
Spraw, by twe ustai dłonie
Znów dały mi zaznać słodyczy

I pozwól, bym w tobie utonął
Z rozkoszą pisana na twarzy
W ramionach twych ducha wyzionął
Niepomny, co może sie zdarzyć

[stanislawa zak]

pozwalam, he he!sceptyku, rymy u ciebie?- baardzo sympatyczny wiersz!zabrałabym na Walentynki ale nie mogę bez nazwiska autora
pozdrawiam ciepło!

[Sceptic]

nie pozwalam zabierać w tym jednym wyjątkowym przypadku ;) ale bardzo, bardzo mi miło, że się podoba. Nawet łatwiej się rymem i rytmem pisze niż tak normalnie :) Ale nie zacznę na pewno tego robić regularnie ;)

[stanislawa zak]

baaardzo żałuję z zazdrością - TEJ?dla?

[Witold Marek]

Spora ta rozbieżność między dążeniem obwieszczonym w strofie pierwszej a w pozostałych (niedokonany pęd a chęć jednak spełnienia). Ogólnie: wyszło potoczyście, z rozmachem w całej tej świadomie uturlanej, konwencjonalnej (na granicy laurkowości - ale tylko na granicy) formie. A że brakowało mi tu takiej twórczości, nie zawaham się powiedzieć, że i w pewnym sensie świeżo (choć może to brzmieć osobliwie przy takiej konwencji; niech tam).

Puenta jakoś tak nieklarownie wyszła z tą 'niepomnością'; przeformułuj proszę.

Wybrnąłeś metasceptycznie ;)

Pozdrawiam.