Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Duszobójco poczekaj, stój!

Ty, coś mnie z nóg powalił,

jak meteorów rój,

roszcząc się wnętrze ograbił.

Szczycąc się potęgą swoją,

spychając mnie w gotowy już dół,

ciesząc się bezradnością moją,

syty nakrywasz już stół.

Z chęcią zasiadasz do niego,

ręce z radości zacierasz,

karmiąc się czastką cudzego

wielkiej ochoty nabierasz.

Zastanów się zanim zaczniesz,

ucztę swą, z tych nieswoich,

poczytaj przedtem jak przełkniesz,

między liniami słów moich.

Czy wolisz, by w gardle ci stała,

ma dusza, krucha jak ość?,

wydarta z mojego ciała,

twojemu niestety na złość!

Lub dać gwiazdom świecić,

tam, gdzie jest miejsce ich,

a życia istotę wzniecić

w bezprawnie opustoszałych...?

Choć wiem, nie ja, to ty

wybór należy do ciebie,

by nocą tliły się sny,

a gwiazdy świeciły na niebie...

(daj szansę)

Opublikowano

już raz ci wklejałem tekst CZĘSTOCHOWA NIECH SIĘ SCHOWA więc nie nbedę się powielał
ale jeszcze jest banalnie, rymem gramatycznym, bez rytmu, a co najstraszniejsze powielasz już wyblakłe ze starości klisze, poprostu nic odkrywczego

ale czekam na kolejne życzę aby były lepsze

nisko się kłaniam i pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • "Grzeszenie to Boga tworzenie"   Boga nosimy w sobie od pierwszego tchnienia, nie mieszka w zimnych murach, lecz w głębi naszych dusz, z naszych myśli i czynów, z bólu i sumienia, powstaje jego obraz, wierny nam już.   Modlitwy zmawiamy, choć często bez słowa, w codziennych decyzjach, pośród zwykłych spraw, każdy własną ścieżkę pragnie zbudować, i sam sobie wyznacza granice swoich praw.   Własne przykazania układamy po cichu, z doświadczeń i porażek, z nadziei oraz łez, czas uczy nas pokory, odsiewa pychę z pyłu, odsłaniając powoli, kimś naprawdę jest.   Więcej cierpliwości i więcej zrozumienia, mniej pochopnych osądów i zadawanych ran, spokojniejsze spojrzenie rodzi czyste sumienia, a dobro wróci zawsze, jak do ucha dzban.    Z biegiem lat łagodniej mierzymy ludzkie błędy, choć bywa, że uporem znaczymy własny los, lepiej widzimy prawdę pośród codziennej biedy, bo przemawia doświadczeń coraz dojrzalszy głos.   Stworzyliśmy Boga, by łatwiej unieść winy, by z pokutą powracać, gdy sumienie drży, lecz żadne rozgrzeszenie nie cofnie złej godziny, jeśli człowiek sobą nie odmieni swoich dni.   Bo łatwo rzec: „wybaczono” i uciszyć trwogę, łatwo zrzucić z serca ciężar dawnych win, lecz najtrudniej nie zawrócić na tę samą drogę, w którą wczoraj prowadził — własny grzech i czyn.   Leszek Piotr Laskowski
    • @Łukasz Jurczyk wspaniały wiersz

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @piąteprzezdziesiąte dziękuję  
    • Niedobra ciocia, ta ze wsi Wujek, codziennie męża swego strofuje. Wujek kupił stopery, by uniknąć afery i degustuje też piwo Wujek. __ 3 Lipca obchodzimy Dzień Cioci i Wujka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Wujek – część wsi Zawadówka w woj. lubelskim Wujek – seria piw rzemieślniczych     
    • @Nata_Kruk W 2021 obejrzałam reportaż o pielęgniarce, która opowiadała o tamtych wydarzeniach, a także o matce Romka, kobiecie przepełnionej bólem, która całą noc trzymała dłoń martwego synka i nie mogła, nie potrafiła odejść...   Dziękuję serdecznie za przeczytanie, pozdrawiam🪻  
    • @aff Wołyń? Gaza? Lub każdy wojenny dzień. Bardzo przejmujący i bolesny obraz. Pozdrawiam.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...