Stepy niebiańskie

[Robert Respondek]

On: wystrzępiona płachta nieskalana ciemnością,
ciemna chmura kędzierzawych oblicz
patrzy na mnie, przewija się cząsteczkami
pary wydychanej z gwieździstych ust.

Niebiańska pokrywa zdeptana tysiącem kroków
biegnie wprzód, zahacza o pion i zakręca,
a wszystkie te stopy na mnie
i wszystkie te usta- nicość, wołają- nicość.

[Karol_Cioł]

Dla mnie to dziwny patetyczny bełkot, ale ja za inteligenta nie uchodzę, więc mogłem nie skapować o co tu chodziło.

[Karol_Cioł]

Ps.
Ostanie 6 dni miałem wycięte z życiorysu, ucząc się między innymi o tym ,jacy to respondenci są średnio rozgarnięci i jakim to należy być dla nich miłym. Twój nik, w związku z tym źle, mi się kojarzy.

[Tali Maciej]

"gwieździste- niebiańskie, ciemność- ciemno" takie nagromadzenia źle wyglądają obok siebie
a jak wspomniał Karol wiersz trąci patosem

jestem na nie

nisko się kłanaim i pozdrawiam

[Robert Respondek]

wiersz poniedkąd miał trącić patosem, ponieważ odwołuje się do historycznych tekstów, które oczywiście "trąciły patosem". nie mniej jednak dziękuję za wskazanie rzeczy, które mogły być inaczej napisane- to nagromadzenie słów rzeczywiście źle wyglada;)

[51fu]

Wiersz przede wszystkim trąci myszką, a nie patosem (choć to swoją drogą). A jednak myślę, że Autor ma w sobie potencjał do napisania niezłego wiersza, tylko żeby obrał inną drogę przekazu.

Pozdrawiam. // 51

[Dariusz Sokołowski]

a ja widzę niezły łebek u naszego Autorstwa. Będę podglądał efekty. Jeno się weź do roboty. To mie wygląda na ładny obrazek, tylko malowany podczas jazdy wierzchem. Poczekam.