Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

brązorzęsiste wodogrzmoty
w fizjonomicznych rynnach
strumyczkami soli

na pergaminie kropliście
niczym ciche piccicatto
w zimowym largo Vivaldiego

ślad stalówki
stonożnym słowotokiem
w kałużystym atramencie

alirycznie literuję goryczą

nasze rozstanie




(nie wiem dokładnie czy tak się piszę piccicatto) więc jak by miał ktoś jakoś sugestię to z chęcią zmienię

Opublikowano

Ten wiersz jest do poprawy. Na początku radzę postawić się w pozycji czytelnika, wybaczysz ale tu nic nie ma, jeszcze używasz trudnych słów.
Popracuj nad swoimi tekstami. Na początku jest trudno. Ale ten wiersz wywal...

POZDRAWIAM.

Opublikowano

brązorzęsiste wodogrzmoty
w fizjonomicznych rynnach--fizjonomia-wiedza o budowie twarzy rysów, wyraz oblicza
strumyczkami soli

na pergaminie kropliście
niczym ciche piccicatto------------ pizzicato! szarpanie strun- ciche? hmm...
w zimowym largo Vivaldiego

ślad stalówki
stonożnym słowotokiem
w kałużystym atramencie

alirycznie literuję goryczą

nasze rozstanie

Maciej, obawiam się, że to "słowotok" nieprzekładalny na list! Ona nic nie pojmie z tego!!!!

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



w wierszu jest opisany stan peela podczas pisania i nie można tego nazwać, że "nic nie ma" wręcz przeciwnie, a trudne słowa, pokaż które to wytłumaczę, proszę włączyć vivaldiego largo zimowe i się od razu wyjaśni o co autorowi chodziło, a piccicatto jest to szarpanie strun palcem, wiersz opartyn na jednym neologiźmie nie można odrazu nazwać trudnym, wiersza nie wywalę bo jak dla mnie jest cacy

dzięki za podszepty
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



w sumie pisarz powinien pisać dla innego pisarza, bo wtedy jego zachwyt będzie odzwierciedlał warsztat poety, jak będę pisał np z oczu kapały łzy jak pisałem do ciebie- to będzie to kawa na ławę a przecież nie o to chodzi
dzięki za wizytę
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



dzięki za terminologię tego mi brakowało, a słowoto powstaje zawsze w momentach gdy piszę się emocjami, taki chciałem zbudować portret psychologiczny peela, taki był zamysł
ale przemyślę to, co do fizjonomi to specjalnie użyłem tego sformułowania, aby wystrzec się tak pospolitych policzków, a rynny mają odzwierciedlić przemijanie, czyli zmarszczki

nisko isę kłaniam i pozdraiwam

dzięki za podpowiedzi
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



cały sęk polega na tym że właśnie te wszystkie świsty słowotoki rzęziste słowa były starnannie składane, aby stworzyć właśnie coś takiego, no cóż wiersz przecież nie musi sue podobać, kurcze a pracowałem nad nim tak długo, nie wiem ale chyba go zostawie w takim stadium jakim jest teraz

dzięki za odwiedzinki demonicvzna tancerko (-:

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...