Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

dosyć wywodów na temat
życia na wdechu religii
drzewka bonsai to pokolenie
wygnanych z raju

skoro to nie nasz zwyczaj
to kruszy nie tylko
korzenie Polaków jak nadmiar
chrustu do pieca narodów

omdlewający widok kwiatoofiar
które w przeciwieństwie patrzą się
jak ludzie na cmentarzach groby
jak pokój i kuchnia i cały dom


to czego niedoceniamy usycha
bez pielęgnacji czegokolwiek
co zakwitłoby nawet w domu
nie zapominajmy o żołnierzach

gdybyś chryzantemę włożył do książki
grubszej o tematyce chorób
może nie ucierpiałbyś na sklerozie
która prowadzi do uśmiercenia koncentracji

przykre jest że nie poszedłeś
na pogrzeb Babci która jako prezent
podarowała Ci kiedyś książkę
o chorobach wiesz tyle co o człowieczeństwie

skleroza
jest podstawowym nasieniem
beznadziejnej krzyżówki
która w braku doświadczeń
wyrasta odwróconymi krzyżami

Opublikowano

przykre jest że nie poszedłeś
na pogrzeb Babci która jako prezent
podarowała Ci kiedyś książkę
o chorobach wiesz tyle co o człowieczeństwie

- o to jest to;)

Tomku ten fragment śliczny, reszta też ładna, podzielam opienię innych, ale zastanów się czy niekieedy nie jest zbyt patetycznie, może usunąć jakiś zbędny przymiotnik, proponuję, przy takim wierszu przeczytać samemu kilka razy i zobaczyć co razi.

ogólnie plusowo
pozdrawiam serdecznie
Reginka

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...