Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sangwiniczny temperament
prowokujesz uparcie
stale przyjmując pozę zabawy

a to wcale prawdą
iż gubię wszystko w pamięci
fakt - bałaganię tam sporo
lecz wiem gdy bolało do krwi

im głębiej się wpijasz
tym łatwiej uniewinniam
ale wszystko ma kres

Opublikowano

nie wiem czy coś wnosi pierwszy wers, bez niego wiersz by nie stracił na przesłaniu, a w ten sposób nie odstraszyłaś byś osób, które nie rozumieją
boi wiersz rzeczywiście ma klimat i za słowami kryją się ciekawę obrazy, więc odemnie plus
chociaż ja holeryk

nisko się kłaniam i pozdrawiam

Opublikowano

zacznę od tytułu, bo mi się spodobał - świetny neologizm
jeśli chodzi o tekst - nie jest bardzo źle, ale do bardzo dobrze bardzo dużo brakuje ;]
przede wszystkim druga strofa z pamięcią - jakoś stale przewija się ten motyw - niekoniecznie w takiej formie, ale czuję przesyt
i jeszcze to: wszystko i ja (jak wszystko to wszystko)
- czekam na lepszy tekst pod tak wyśmienitym tytułem

pozdrawiam

Opublikowano

wers ostatni nie? i macie właściwie rację... zbędny

wers pierwszy też nie? nooo nie wiem :) słowniki to chyba rzecz dość powszechna?

ciekawe obrazy w oczach choleryka :) bardzo się cieszę

tytuł! Kocico ja jestem w nim absolutnie i bezkrytycznie zakochana :) świetnie, że nie tylko mnie cieszy :)

pamięć - pomyślę co by tu zmienić

Dziekuję wszystkim, pozdrawiam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @huzarc

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        historii na nowo spisano tak wiele i w wielu z krwi słowo lecz sens błądzi z celem
    • Każdy poeta napisał w swoim życiu jeden wiersz, którego szczerze nienawidzi, najmocniej ze wszystkich. Też mam taki.   Kunsztowny, piękny, z krwi i kości. Czytelnicy byli zachwyceni, lecz ja co wieczór próbuję go unicestwić, zasypać krater w sercu otwarty słowami. Daremnie strącam litery jak meteory w limbus - sens trwa, niezniszczalny. Nie cofnę już ruchów pióra.   Ten wiersz rozciął pełnię na dwie połowy - - jasną i ciemną. Jasna: noce, gdy płakałem ze szczęścia. Ciemna: to wszystko, co przyszło a posteriori. Oczy, dwa Jeziora Aralskie, pieką rdzą i solą.   Później stworzyłem jeszcze dziesiątki innych wierszy. Jestem w nich zaledwie barwnym hologramem, przemierzającym sterylne przestrzenie twojej obecności.   Wiem, że tamte wersy już się nie odstaną. Rzeczywistość została poruszona.   Karmię łąki czerwienią, fioletem; mogę być motylem, kwiatostanem, morską falą, a ludzką skórę zakopałem pod jabłonką w ogrodzie.   Tylko w drżeniu kropel rosy na liściach macierzanek pod twoimi stopami nadal żyje mój oddech.
    • Głosem w kadzidle rozlanym  złotym wiatrem złoty mróz  szumem serca które trwale  wyczekuje drżących ptasich słów.   Kiedyś zwiędnie poszybuje  pięknych liści szary blask  pójdę z tobą  pójdę szeptem  a w oddali trzepot gwiazd.
    • miłość to brama piękne okno na świat   ona strażnikiem tego co się śni to uśmiech i łzy   miłość to kochanie to prawda która wciąż się tli   miłość to nie pogrzeb ani czas trudnych chwil   to niebo pełne  gwiazd oraz  czułych słów   miłość to kwitnący sad  to las pełen wzruszeń   tak moi drodzy  taka jest miłość radości czas
    • Czy możesz napisać historię  na nowo bez dżumy zwiędłych kwiatów i ołowiu wrysowanego w ukosy deszczu   Na moście dnia i nocy dotyku i bólu   Ostatni po nas czas zamknie myśl w kamieniu   Kto przyłoży do nich ucho   skoro dźwięk nawet echem niewybrzmianym w powietrzu   w łuku słońca zastygnie jak truchło cienia  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...