Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Pręgierz istnienia

Catherina
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Catherina

Catherina

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

w bezlitosnym wszechczasie
opary mdlejących prawd

zakatarzone i osłabione
stają na wysokości ścian

przetkane pory istnienia
sączą kilka zmaz

kamuflaż przyjaźni
dobrze służy nam


11.01.2006

Catalina

Catalina

Opublikowano
Opublikowano

"bezlitosny wszechczas", "mdlejące prawdy", "pory istnienia" i "kamuflarz przyjaźni" - to za dużo jak na 4 krótkie zwrotki. Zwroty te, generalnie, nie są zbyt szczęśliwie dobrane. Rozumiem ideę w słowach, nie rozumiem słów...

Pozdrawiam,

Cat

kalina kowalska

kalina kowalska

Opublikowano
Opublikowano

przeczytawszy komentarz pod wierszem w pierwszym momencie pomyślałm, że autorka sama siebie krytykuje z sensem - zgłupiałam na moment - później jednak dostrzegłam różnicę w nickach ;)

te słowa są po prostu z duże do sensów, które niosą
dordzałabym zdecydowanie zlikwidowanie inwersji w ostatnim wersie

pozdrawiam

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Stukacz
      wiosenny sen

      Przez Stukacz · Opublikowano

      @Jacek_Suchowiczteż tak wielokrotnie mam, że już nie poprawiam...
    • Stukacz
      Obęd

      Przez Stukacz · Opublikowano

      Link do piosenki:     Odchodzę – może kiedyś wspomnę Że nie było jak chciałem – trudno Wiem, że nigdy nie zapomnę Z Tobą nie było mi nudno   Zbyt dużo dzieli – różne nasze światy Zbyt dużo zgrzytów pomiędzy nami Wiersz na koniec. A kwiaty? Z pocałunkami…   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – bez szczypty żalu Bez złudzeń, bez cierpienia Odchodzę od Ciebie pomału Bez duszy swędzenia   A rozkosz, spotkania nasze? Już nie dumam nad nimi I strumień ciszy w sobie gaszę Złudzeniami czyimi?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Odchodzę – sam łóżko zaścielam Tam gdzie nie ma już Ciebie Sen w zagęszczeniu powielam I zasypiam jak księżyc na niebie   Rano budzę się drżący i cichy Bez śpiewu, zapachu Twojego Zostały jeszcze rozrzucone ciuchy Nie sprzątam ich – dlaczego?   Dzisiaj gasnę cicho, w smutku Zapominam powolutku   Myślami od Ciebie odchodzę Na nic więcej się nie zgodzę
    • obywatel
      jeszcze raz lustereczko czyli poeta w krzywym zwierciadle

      Przez obywatel · Opublikowano

      @Berenika97nie zawsze jest to pleonazm czyli fakt autentyczny, akuratny wydał mi się taki zestaw sceny, chcąc prastarymi dywagacjami o poetach poprowadzić wraz z AI porównawcze teksty. Jakoś nikt nie zwrócił uwagi na dwie wersje, a bardziej na scenę i aktorów. Nie mam żadnego stosunku do tego czy rzeczywiście jest to prawda, zresztą ona zawsze leży po środku. Osobiście ciekawe wnioski dla mnie wynikają z tego faktu. Autentyczne bo widz bierze w nich udział. Dziękuję i pozdrawiam. 
    • .KOBIETA.
      KOBIETA - LECZ NIE TA

      Przez .KOBIETA. · Opublikowano

      @LessLove   z dedykacją dla mnie ?

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        dlaczego Ty mi to robisz @LessLove ? Wiadomo, że nie dla Ciebie :) nie dałbyś sobie ze mną rady ! Będę płakać !
    • UtratabezStraty
      Przygoda z moją idealną żoną (Przygoda idealnej kobiety) X

      Przez UtratabezStraty · Opublikowano

      @Robert Witold Gorzkowski, chyba już drugi raz polubiłeś jeden z odcinków "Przygody z moją idealną żoną", ale jeszcze nie komentowałeś tego cyklu opowiadań. Czy mogę zatem zapytać, co ci się podoba w tej historii?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...