Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Epitafium dla księcia z bajki

Łukasz Skotnicki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Łukasz Skotnicki

Łukasz Skotnicki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

kiedyś błądził w uśpionych sukiennicach
miał lekko skrzywiony uśmiech
prawostronnie
unosił wzrok ponad możliwości

w kieszeni kilka złotych na drobne wydatki
czasami zapytał kogoś o godzinę

mógł być księciem z bajki
albo
dziewczynką z zapałkami
w za krótkiej spódniczce
chodzącej tu i tam by zapełnić skarbonkę
odrobiną rozkoszy

kiedyś błądził w uśpionych sukiennicach
było zimno
miał wtedy szkliste policzki
rozmazany wygląd

i nawet powietrze stało się senne

Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

tak się zastanawiam, czemu ma słuźyć to "nawet" przy końcu? już nie pierwszy raz widze ten zabieg i ciągle nie wiem, co on oznacza. Bo na przykład może padać tak, że nawet w butach jest mokro, albo "wszyscy zmądrzeli, nawet prezydent". W twoim kontekście kontekście to mi jakimś tanim sposobem na efekciarstwo zalatuje. moge sie myslic.

poza tym wiersz przyjemnie oszczędny. czuć prostotę spaceru włóczęgi-artysty.

w kieszeni kilka złotych na drobne wydatki
czasami zapytał kogoś o godzinę

to troche niechlujne i zbudowane z klisz. jak slyszę ze kilka złotych, to jakoś prostacko słowo "drobne" przychodzi i ma się nijak do pytania ludzi o godzinę, no może poza tym że sugeruje iż osoba nie posiada zegarka, ale z drugiej strony, po co komuś snującemu się godzina?

dalej tez sa oklepane rzeczy, jak "rozmazany wygląd".

ogólnie jednak miło czytać taką beztroską twórczość więc plusuję, choć na dział Z to nieszczególnie wygląda.

pozdrawiam

polipot

polipot

Opublikowano
Opublikowano

Aaaaaaaaahahahaa, to dobre! Rambo! Hahaha. Albo Rocky wogoole nie moge, haha. A wiersz jets noo, jest, on po prostu jest, to napewno. Tego nikt nie obali. No chyba że ktoś to obali! Kto się ośmieli? NIkt? Niech ja was wszystkich! Rzucam wyzwanie! Kto to obali temu owies i siano i konia z urzędem i ministra bez teki!!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...