Zgłoś

Dłoń boskości, dłoń człowieka Pracą dłoni świat ten stoi Dłonią twarz zakrywa śmiałek Co się drugiej dłoni boi   Dłoń otwarta, dłoń zamknięta  Zaciśnięta złością w pięści Dłoń pokoju, dłoń zwycięstwa W dłoń horyzont kraniec zmieści   W pieniądz dłoń przyozdobiona Pęta w krawat naszą duszę Zamieniając życia - mogę Na wytarte śmiercią - muszę   Ileż jeszcze serc uścisków Stłumi dłoń żelaznym chłodem Ileż pragnień zgasi, zdusi Ileż oczu przymknie grobem Nim się wreszcie w lot rozbudzą marzeń skrzydła Ikarowe... ?   Póki życie ogniem płonie Zatrzymajmy dłoni trwogę, Choćby zdały się wysiłki  Niczym prace syzyfowe Wzywam Was do zewu życia! Niech przymusy w każdej głowie Tłamszą muszę narzucone Rezonując serca - mogę!   Porzuć lęki i zwątpienia, Nadwolności trudu trwogę Właśnie życie się zaczyna Krzyknij mogę! Głośniej, MOGĘ!!!

@leszek piotr laskowski ostatni wers w punkt. Gustuję i pozdrawiam

@KOBIETA w miłości niespełnionej i nienasyconej najwięcej zbieżnych przeciwstawności - jest jak foton, ma kilka stanów na raz, pewnie dlatego tak przyciąga. Gustuję i pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  To pięknie.

@Gosława mocne zestawienie z lasem, czuję to jak tragedia na tle codzienności. Płaczu sarny nikt nie usłyszy, a świat usłany jest niemymi mogiłami. Gustuje i pozdrawiam