*** ( W Tęsknocie... )

[Jolanta Sztejka]

nie zawsze masz czas
lubisz po pracy się zdrzemnąć
w zamyśleniu odgrzewasz kolację
zamykasz drzwi, prosisz, by nie przeszkadzać
cichutko uciekam z książką na taras
wygrzewam myśli w słońcu
ona już nie wróci, dobrze wiesz
straciłeś swoją szansę
odkręcasz butelkę, wykrzywiasz twarz
zostanę dziś z tobą
we dwoje być
choćby w milczeniu

[Seweryn Muszkowski]

Czy ja wiem? Wysokich lotów, to ten wiersz nie jest.

Myśl - jest. Jak dla mnie trywialna, ale jest. Spoko.
Podział na wersy - jest. Ale co z tego? Jak w niektórych miejscach jest oczywista mowa niewiązana.
Metaforyka - jest. Ale co z tego? Jak trzeba się cholernie domyślać kim jest ona. Może być kim chce. Mi to nie pasuje. W końcu facet też nie pije za każdą lepszą straconą.

Jakieś opisy w wierszu, że "odkrecasz butelkę, wykrzywiasz twarz"... dobrze, że nie opisane zostało gdzie stoi i co jest zza oknem.

Rytmika - no jest. Chociaż czyta się jak wypracowanie gimnazjalisty. (Z całym szacunkiem do gimnazjalistów)

Refleksje? No są, są. Pewnie. A po czym ich nie ma? Zobaczę ptaszka na drzewie też mogę się zanurzyć w myślach. Może zbyt oczywistym jest dla mnie, że jak ktoś kocha to "zostaje - choćby w milczeniu".