Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



nastrój tak, ale..

przerzucasz; więc czytamy [między innymi], co następuje:
"a pamiętasz jak się godzinami?"

poza tym, utwór krótki i każde słowo bardzo rzuca się w oczy;
więc może nie warto zestawiać dwóch przydługich wyrazów[niemożności odmarznięcia] obok siebie ?

a co do "siebie" i bliskiego sąsiedztwa "się", domyślasz się pewnie, co chcę napisać;)

sopelki - dla mnie infantylne, ale powiedzmy, że to kwestia gustu.

odnoszę wrażenie, jakbyś się pospieszyła
(ja też tak robię, ale ciiichosza...)

pozdr
Opublikowano

Tak, jest to sztuka zmienic banał na coś wartościowego. A wartościowego, bo takie odmalowanie pożegnanie nabiera jakiejś malarskości wręcz. I to stapianie oddechem - dla mnie najlepsza częśc wiersza...
Z czystym sumieniem na tak, choc uwagi Pana Włodzimierza należy wziąśc pod uwagę.
Pozdrawiam.

Opublikowano

Panie Włodziwmierzu.. no skąd Pan wiedział że się spieszyłam.. to prawda :/ w takim razie pomyślę.. i zmienię, ale tutaj... może już nie musze wrzucać na warsztat. (?)


ps (to nie jedyna perełka, takich wspomnień mam jesczez troszke :P jak dopracuje to pokażę )

dziękuję Wam wszystkim: dzie wuszce, Yasioo'owi, Ewie Kos, M.Krzywiakowi, Perełce (czarnej), Alter Net i Luthien :*
skorzystam z Waszych komentarzy napewno :*

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @violetta wiosna- najpiękniejszy czas:) 
    • @Berenika97 Świetne! Swego czasu studiowałem np. celtyckie klimaty. Skończyło się wierszem o druidach.   Bardzo lubię takie pisanie, a jak jeszcze jest ładnie zrymowane, to tym bardziej. Poza tym, są tutaj, nie wiem jak to powiedzieć, elementy poetyckiej tajemnicy. Bardzo mi się podoba.
    • To był czas gromu, z niebios uderzony, gdy niebo pękło pod biczem płomieni. Świat stanął nagle, blaskiem oślepiony, w huku uderzeń świt ziemię odmienił. Dąb wyrósł z wiary, porośnięty siłą, na szczytach wzgórz, gdzie srogie wichry gonią. To, co się w lęku przez wieki ukryło, trwa teraz mocno pod Peruna dłonią. Tu nie ma trwogi, co nie jest już męstwem, ani milczenia, co nie brzmi wyrokiem. On karze zdradę i włada zwycięstwem, patrząc na ziemię swym surowym okiem. Niechaj topory lśnią na skraju świata, gdzie sprawiedliwość wykuwa się w huku. On jest tym prawem, co narody splata, cięciwą napiętą na gwiezdnym łuku.   Perun w mitologii słowiańskiej to najwyższy bóg, władca niebios, piorunów, burz, wojny i sprawiedliwości. Jako gromowładca, utożsamiany z siłą i porządkiem, był jednym z najważniejszych bóstw, często przedstawianym z toporem. Jego symbolem był dąb (męskie drzewo życia). Obraz wygenerowany AI  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Często się w ogóle nie myśli o tym że jedno słowo może komuś zrobić dzień :) Tyle razy zdarzyło mi się chcieć powiedzieć komuś coś miłego ale powstrzymywała mnie myśl że przecież to drobnostka, wypowiedzenie słowa nic nie kosztuje, nie sprawia żadnego wysiłku więc dlaczego miałoby być wartościowe? Ten wiersz będzie dla mnie przypomnieniem żeby jednak mówić :)
    • @Gosława Dawno u Ciebie nie byłem. Przepraszam, ale nie mam po prostu kiedy czytać każdego z moich ulubionych autorów. Powiem zaś jedno: ludowości można się od Ciebie uczyć bez końca. Nie znalem legendy, opisanej w wierszu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...