Destruktor

[Andrzej_Kosinski]

Pożeglował rozsądek w długi rejs z gwiazdami,
Znowu noc szarpie duszę niepewności kłami.
Rozpływają się formy, padają kanony;
Wybucha układanka: świat już jest zmieniony.

Jedyny, absolutny, stoję na ruinie.
Czas utknął na mieliźnie, dalej nie popłynie.
Ja -burzyciel, ja- twórca, ja- władca istnienia
Ponad światłem radości, ponad mgłą cierpienia.

Mrówcza armia mych manii zeżarła strukturę;
Przemienił się wiatr buntu w destrukcji wichurę
By zniszczyć sedno bytu, przerwać sieć logiki,
By rozsiać czarne nuty śmiertelnej muzyki.

Na końcu tylko cisza zostanie - z nicością;
Ja destruktor zatańczę, zatańczę z radością,
Splunę na świat miniony, splunę na ruinę
I stopię się w nicości, w ciszy się rozpłynę.

[Dariusz Sokołowski]

Zgrabna forma. Rytmika spod młota rzemieślniczego. Przyzwoita treść. Utarte słownictwo. Denerwujący patos.

[M._Krzywak]

1 wers troszeczkę mi nie podchodzi ( ale ciężko jest zacząc ) - bo jak to rozumiec - czy gwiazdy płyną ?
I tyle wątpliwości, reszta to rzetelna, uczciwa poezja, z perełkami w środku, którą przyjmuje taką, jaką jest. A jest wyborna. ( 2 strofa - ruiny, ech, powiew romantyzmy, ba, Miciński nawet...).
Pozdrawiam.

[Tali Maciej]

zgodzę się z Alter, że w tym tekście to rymy jakieś takie nie wyszukane
czytałem już Pana w lepszej kondycji, i myślę że jest to tylko taki przerywnik pomiędzy innymi lepszymi wierszydłami

nisko sie kłaniam i pozdrawiam

[M._Krzywak]

Ale patos posiada swój urok czasem. Nie unikajmy poetyzmów w poezji. Chociaz to czasme może drażnic, ale mnie się podoba.

[Eugen De]

Patetyczne i nieznośne rymowanki szarpane "niepweności kłami" i w dodatku pchane wiatrem w "destrukcji wichurę". Dęcie w najgrubsze trąby!!! Nie do czytania......