Morza uczuć i miraży

[m p]

MORZA UCZUĆ I MIRAŻY /”MORZA UCZUĆ I MIRAŻY”

Zapomniałem się w pozie
Bardzo dziwnej zgoła
Owładnięty myślą o mojej Itace
Długa wędrówka przez morza
Uczuć i miraży
Znalazła swój kres
Na wyspach Hellady

Gdzie brzegi wysokie
I wiatry złowrogie
Wygląda mnie moja królowa
Poczuwszy pustkę pośród morza
Uczuć i miraży
Odwróciła swą twarz
Od mojej Hellady

Mój okręt wypływa
Ku nowej przygodzie
Nie bacząc na zakusy okrutnych bogów
Wyruszam na nowo przez morza
Uczuć i miraży
Mając w pamięci
Obraz mojej Hellady

Za chwilę się ocknę
Z pozy dziwnej zgoła
Wciąż pamiętając dni mojej Itaki
Żeglując bez końca po morzach
Uczuć i miraży
Szukając ukojenia
Pośród wysp Hellady

[Marcin Bodych]

podmiot - homo viator:)

Budowa niezła, trochę się pogubiłem przez brak znaków przystankowych, no ale;)
troche mi 3 strofka nie pasuje - podmiot ogólnie(?) poszukuje ukojenia pośród swej Hellady i tęskni za nią. Opisuje swoją fantasmagorię, a nagle stwierdza (w 3 str.), że musi wypłynąć ku nowej przygodzie, mimo że tej przygody, podczas której się zadumał, wydawałoby się, że nie skończył?

[M._Krzywak]

Pogratulowac nawiązań do antyku. Ta kultura chyba nigdy nie zaginie...
A co do wiersza - nie wszystko technicznie jest dopasowane, ale niezły pomysł. Krztynkę dopracowac i będzie lepiej niż jest. A jest nieźle.
Pozdrawiam!!!