Sens życia

[Dominika Skurzok]

słońce świeci
zanurzając się w wodzie
kreśląc na niej łuki moich myśli

gdy zaś wynurza się z wody
oślepia swym światłem
dopełnia tworząc idealną całość

lecz gdy zajdzie za chmurami
patrząc przed siebie
nie dostrzegam nic co tętniło by życiem
tracę grunt pod nogami
wszystko obumiera
traci sens istnienia

los wciąż ze mnie drwi
zamykając w szklanej kuli
zalewanej przez ocean
wspomnień i paradoksalnych zdarzeń

życie przewija się monotonnie
jak nudny film
zapłakane oczy patrzą w dal
gdzie nie ma nic prócz mroku

chcę znów ujrzeć
najjaśniejszą z gwiazd
by rozjaśniła każdy kąt
przywracając wszystko do życia
jej gorącem sparzyć
serce zakochane
chcę w niej stopić się.

[Tali Maciej]

w tym wierszu pomysł, ale zabrakło wykończenia, za duża ilośc słów powoduje odczucie przegadania, radziłbym zrezygnować z niektórych zabiegów i zostawić tylko to co jest najważniejsze dla autorki

przykładem może być

"zanurzając się w wodzie
kreśląc na niej łuki moich myśli

gdy zaś wynurza się z wody"

i popatrz zanurzając i wynurzając jest już oczywiste że z wody, a zamiast użyć jakiś dwóch różnych słów, ty powtórzyłaś dwa całe zdania, zupełnia niepotrzebnie

tyle odemnie nisko się kłaniam i pozdrawiam