pięć z siedmiu ś

[agnieszka puczynska]

śmierć pierwsza

była jak słowik zachrypnięty
noż w brzuchu kobiety
krzyczał jakoś i po coś
mdły dławił się wił

ave ja który z niczego
ogień dałem tylko

śmierć druga

ciebie nie było obok wtedy
szpilki w nadgarstkach
ciepłe wilgotne słone
chcą łono moje ranią

ja która z niczego coś
życie dam tylko

śmierć trzecia

węgiel zbierają wokół
śmieją się głośno sprośnie
noż szyja usta nóż już
brud we mnie zakwitł

podarta sukienka boli
nienawiść zbiera

śmierć czwarta

tyle aniołów zabiłam
śmiałam im wlec aureolki
po dniu i nocy i dniu
w czerwonych sukienkach

mają skrzydła jak ptaki
i je kochać jak ranić

śmierć piąta

wiersz gwoździem wbijasz
celem resztka kobiety
ołtarz ofiarny zawsze kłamie
ja owieczka nóż twój

gardło otwarte na sznur
dwie jeszcze przeżyć zdoła

......................

[Tommy Jantarek]

Cała historia i siła wszechświata w Was streszczona, kobiety drogie. Wiersz cudowny, zabieram sobie do poczytania.
A tak żartem, zastanawiam się na jaką lekcję ten wiersz lepiej by pasował - j.polskiego czy biologię?
Pozdrawiam

[Patryk]

Swietny wiersz....bardzo ciekawe ubranie śmierci... uhm,do ulubionych zabieram, a swoją drogą - tak na marginesie-jak się mają dwie pozostałe....??? pozdrawiam patryk

[Kai_Fist]

powiem tylko, że wiersz od dwóch dni chodzi mi po głowie...

Pozdrawiam,
Kai Fist