kropelkowy trzask

[Bronisław Kaziński]

kap, kap, kapu kap
- ty za co ciekniesz – odzywa się twarz
- za smutki codzienne. Ona i ja
lecimy za to czego gdzieś brak
kap, kap, kapu kap
- a czego wam brak
kap, kap, kapu kap
- to wszystko nie tak
lejemy się w snach
od nocy do dnia

nam nic nie trzeba
choć żadna z nas niczego nie ma
- och, tak, kap, kap, kap
- my jesteśmy smutkami
które powstały tam gdzie my
z jednego miejsca pochodzić musimy
z czerni za oczu płatkami,
płaczemy gdy śnisz!
my nie jesteśmy żalami wszystkimi
każda z nas to mała ich część
łkamy i schniemy, a gdy sucha już wieść
parujemy, wracamy, czoło się gnie
kap, kap, kapu kap
- mało jeszcze wiem – mówi kropelkowy brat
kap, kap, kapu kap
więc nieskuteczne jesteście, czyż tak?
- na to pytanie odpowiedzi nie znam,
ja się przelewam, tylko ty sam
odpowiedź znasz. Kropelkowy trzask.
kap, kap, kapu kap

[Arena Solweig]

Spodobał mi się Twój wiersz – dobrze, że znalazł się w warsztacie. Wg mojej „manii” – zaczęłabym od nożyczek, ale poczekaj na opinie innych. Powtórzenie kap-kap chyba z przerostem – sytuacja zarysowana na początku, ale … przyznaję, to nadaje rytm. Zaciekawiasz, trochę trzeba jeszcze nad nim popracować. Pozdrawiam serdecznie Arena

[Bronisław Kaziński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziekuje za koment
wlasnie dlatego wiersz znalazl sie w warsztacie
chce poznac opinie innych

te kapy dodaja rytmu ale czy nie sa zbyt monotonne?

prosze dodajcie jeszcze inne swoje uwagi

pozdrawiam