Trwoga

[Krzysztof]

Chcę wrócić tam, gdzie mnie nigdy nie było,
Tam, gdzie nikt i nie czeka,
Tam, gdzie by ciekawie się żyło,
I nie było takiego człowieka.

Wrócić, urodzić się na nowo,
W świecie, gdzie nie ma cierpienia,
Gdzie czyn odpowiada za słowo,
I spełnieją się nasze marzenia.

Gdzie wszyscy dla dobra żyją,
Razem walcząc ze złem,
Gdzie każdy za każdego się bije,
I wieczne szczęście nie jest snem.

Lecz wrócić tam ja nie mogę,
A stworzyć to tu, też nie wychodzi,
Więc muszę tłumić trwogę,
Która ciągle na nowo się rodzi.

[czarna]

rymy jakie tu zastosowałeś napewno nie znajdą uznania w oczach krytyków
przyznaję, że też wolę biały wiersz aczkolwiek wyczuwam w twoim utworze emocje a te zawsze sobie cenię

pozdrawiam

[Krzysztof]

Niestety tak jest, ze w nasze czasy zwykly rym nie znajduje uznania, ale nie przestane jego uzywac, bo to jest wlasnie to jak widze poezje. Dziekuje za komentarz.
Pozdrowienia.

[Krzysztof]

Jak ktos ze znanych mowil, ze w swiecie duzo odkryto i wynaleziono, a kazdy zaczyna od poczatku. Nie moze byc, zeby cos zuzylo sie.

A co do rymow zylo - bylo, to oczywiscie powoli oduczam sie od nich. Nie wszystko odrazu.

A jednak rymy w nasze czasie nie maja zasluzonego uznania.