Przesłona

[Oscar Ryś]

Wyrosły góry z horyzontu linii
zachodzące słońce pieści je swym blaskiem
słucham słów poety"...rzecz to przestrzeń.." *

Jakie słońce nad pejzażem stanie,
już w punkcie tylko złoci się jaskrawo..
Jak uchwycić tę nikłą przesłonę
co rozdziela dzień od wieczora ?

Mogę powiedzieć "już zgasło--kona
choć w iskrze migoczącej płonie
i ustępuje szarawej zasłonie
co widoki dalsze powoli zaciera..


*Josif Brodski

[jacek_sojan]

Jak się pisze swój wiersz, to lepiej nie słuchać innych poetów - choćby tak znakomitych jak
J. Brodski - bo robi się kakofonia rozmaitych poetyk, a to nie służy rzeczy wtedy podstawowej - słyszenia swojego własnego głosu. Jak widać. A temat piękny.

[Piotr Sanocki]

Za dużo "ale..."

Po pierwsze: tekst się rozłazi. Nie ma kontrastu wszystko upływa w emocjach. A tutaj temat poruszasz zbyt ogolnikowo. Zbyt melancholijnie podchodzisz do tematu. Tak uważam.

Po drugie: niedokładne, ale jednak powtórzenie "przesłonę"-"zasłonie" i ogólnie cały tekst rymuje się wszędzie. Tzn. nie ma żadnego porządku.


Pozdrawiam serdecznie

PS. Dział niżej.

[Oscar Ryś]

dzięki za przeczytanie i opinie-zgoda,przytoczyłem jeden tylko krótki cytat:"rzecz to przestrzeń"i nie stworzyło to,moim zdaniem kakofonii,nie uważam też aby wiersz był razlazły-zachód słońca nie "staje się",ale dokonuje,i to chciałem wyrazić ;natomiast spostrzegłem,po Waszych uwagach,że niepotrzebnie zastosowałem znaki"..."i przez to odbiór stał się cięższy..
Pozdrawiam serdecznie i polecam się na przyszłość. Oscar