Efekt wytrącenia

[Nechbet]

Nieujarzmiony półbóg
mojego ego
wytrącony z równowagi
korodującym zlepkiem
niechcianej prostoty

twoje gardło
ściśnięte ramionami
bezsensu

odejdź
zostaw po sobie
nie umyte naczynia
i kurz
pod marynarka
ten najbliżej serca

bo w zastygłej chwili
ja
to nadal upośledzony
motyl
zamknięty w poczwarce

[Pan_Fei]

Niestety tekst nie robi pozytywnego wrażenia, takich jak ten było już miliony, brak tutaj tego „czegoś”, co mogłoby przyciągnąć na dłużej czytelnika.

Już pierwsza strofa nie zachęca (półbóg mojego ego; nieujarzmiony (a jednak wytrącony z równowagi); korodujący zlepek niechcianej prostoty- pogrubione słowa ni w 5 ni w 9 nie pasują)

Na wiersz składa się kilka niefortunnych metafor, wyraźnie pisanych „na siłę”:

gardło
ściśnięte ramionami
bezsensu

zostaw po sobie
nieumyte naczynia – oklepane, przy czym „nie” z przymiotnikami piszę się razem


W ostatniej strofie szwankuje wersyfikacja i logika (jeśli „zastygła chwila” to chyba kokon byłby bardziej adekwatny)


Podoba się jedynie kurz (ten najbliżej serca), reszta razi kanciastością i przypadkowością wielu słów (upośledzony motyl, gardło ściśnięte ramionami (potrafisz to sobie wyobrazić?).
Zaczynasz od opisu w pierwszej strofie by nagle przeskoczyć do zwrotu w kierunku adresata, przez co wiersz się nie klei, a odczucie przypadkowości tylko się pogłębia.

To by było na tyle
jestem na nie

Pozdrawiam Serdecznie

Fei

[Nechbet]

:(((
powiało grozą:)
cóż, nie wszystkim się podoba, a wielu sie podoba i to większości:) coż różne gusta:)

pozdrawiam
MARTA

[Vera_Ikon]

Marto, ja trafiłam tu późno... i mi się podoba. Może nie jest rewelacyjnie, ale zainteresowało. Zatrzymałam się i pomyślałam. Nadal myślę. Jest ok.
pozdr serdecznie
Weronika