Prześwity (Gustaw z lasu - 9)

[Dr_Ops]

Wielkie pęcherze aż pulsują na rękach.
Gustaw ogląda je z dumą, chociaż
trochę cierpi. Hej roboto, roboto,
wcale się ciebie boję - pokrzykuje.

Oj, nic się dzisiaj Gustaw nie oszczędzał,
pół dnia usuwał z duktów powalone
drzewa, ponaprawiał gniazda, na ostatek
przyciął krzaki i odkrył do siebie ścieżkę.
Właśnie na nią patrzy.

Może ktoś tu w sam raz zbłądzi? - ta
myśl przypadła mu do gustu. Kładzie się
pod drzewem, chce sobie powyobrażać
różne rzeczy. Na leżąco dobrze mu się

śni i myśli.

[Roman Bezet]

Na pierwszy rzut: powalone - zamiast 'zwalone' (misię ;)
Czytam dalej i spoko próbuję ogarnąć całość (do tyłu).
pzdr. b

[Dr_Ops]

Dziękuję:)
i kłaniam - Dr-Ops

[Fanaberka]

Dziękuję, Doktorze, za wyjaśnienia :-)

Gustaw kreator :-) Rzuca lasowi wyzwanie i wygrywa pierwsze starcie.

Podoba mi się bardzo::
„odkrył do siebie ścieżkę.
Właśnie na nią patrzy”


Zmieniłeś na ‘powalone’ :-) Brzmi lepiej, ale sugeruje działanie zewnętrznej siły sprawczej, jakiegoś kataklizmu, który wyjaśniałby również obecność zniszczonych gniazd. Tymczasem motywacji Gustawa poszukiwałabym raczej w obszarze estetyki, nie konieczności.

Serial silnie uzależniający :-)
Pozdrawiam.

[Dr_Ops]

Droga Pani, natura czasem jest okrutna, ale przecież wiek dokucza także drzewom, wystarczy niewielki wiatr, by powalić te najstarsze. Podobnie z gniazdami. Czasem zawistne ptaki niszczą i nie mamy na to wpływu.
Kłaniam - Dr_Ops
dziękujemy z Gustawem za życzliwość i zainteresowanie. Także Panu Romanowi.