Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

porozumienia czyli rozprawa o mostach

kall

Przez kall
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

kall

kall

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano
mosty zawsze prowadzą
na drugą stronę



filiżanka ze złotym ornamentem
lśni jak nigdy

i zawsze

potajemnie
pali kolejny sposób
przejścia

powodując
utknięcie w tym samym
punkcie
czy kropli

bez znaczenia
- tym razem

tylko pomiędzy żebrami
Oscar Dziki

Oscar Dziki

Opublikowano
Opublikowano

i zawsze, zawsze i jeszcze nigdy - jakbym zupełnego debiutanta czytal. nieladnie
a merytoryka nawet nawet
tylko znow jakieś cuda ze składnia pod koniec (o ile bez zdań o składni może być mowa;))
"koniec poezji bedzie niegramatyczny" pisał zacny poeta

kall

kall

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



mała poprawka - jak i zawsze tyczy się bardziej trzeciej strofy : taki mały zabieg. poza tym - nie jestem aż taka zaawansowana, by poziomem od debiutantów znacząco odbiegać ;-)

pozdrawiam
kalina
kall

kall

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

bo tak niejasno jest zapisane. miało zachęcać do domysłów - ale widzę, iż mój pomysł nie znalazł poparcia. omawiać wiersza nie chcę, bo jakiż byłby potem sens jego lektury... jedynie na gg lub prywatną wiadomością - kto chętny niech się zgłasza :-)

pozdrawiam wyborczo (bądź wybiórczo :-)
kalina

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Autor_Nieznany
      Scena z telefonem

      Witam serdecznie. Nie wiem czy to dobre miejsce jeśli pomyliłem proszę o wyrozumiałość. Pracuje nad opowiadaniem psychologicznym. O mężczyźnie, który jest uzależniony od hazardu. Stracił kontrolę, jest na etapie obsesji. Itd. 

      Początek na razie zachowań dla siebie. Ale napisałem jedną z kolejnych scen, która wpisuje się w nurt psychologii bohatera. Uprzedzę, że czerwone pięć pojawia się w całości jako obsesja na punkcie tej cyfry K jest uzależniony od ruletki.

      Co myślicie o takim fragmencie?

       

      Jeszcze uwaga techniczna: Kafkowski "K" został wprowadzony technicznie, na razie nie mam pomysłu, ale raczej będzie to postać całkowicie anonimowa.

       


       - Słucham? - w słuchawce zabrzmiał kobiecy głos. K poczuł się jakby rozmawiał z asystentem sztucznej inteligencji. W sumie czego oczekiwał? Namiętności? Romantyzmu ? Przecież wiedział, że pod tym numerem telefonu ich nie znajdzie.

       - Masz teraz czas?

       - Tak - głos stał się jeszcze bardziej chłodny.
      - Gdzie?

         Dalsza rozmowa potoczyła się już szybko. Kilka szczegółów. Miejsce i czas. Kwota.
         Przez moment K poczuł się jak w podrzędnym kasynie. Przenika Cię jakaś surrealistyczna, absurdalna nadzieja na odmianę losu, choć twoja podświadomość mówi coś zupełnie innego. Słuchasz jej z lekceważeniem. Po czym zanurzasz się w świecie swoich fantazji, mgieł i ciemnego światła.
         Gdy było już po wszystkim, K wyszedł na ulicę. Był nieco skołowany. Zamiast ukojenia znalazł rozdrażnienie. Pewność siebie zmalała do zera. Mijając kolejnych uśmiechających się życzliwie przechodniów miał wrażenie, że na czole na wytatuowane - skąd wyszedł, co robił przez ostatnie pół godziny. Wiedział, że to nierealne. Przecież był anonimowy.
         K przez całe życie cenił anonimowość. Anonimowy był na ulicy; anonimowy w kasynie. Anonimowy przy barze flirtując z barmanką. Anonimowy w swoich ideałach. Zapętlił się w anonimowości i nagle zaczął miotać się na wszystkie strony. Zaczęło do niego docierać że powoli traci w tym wszystkim orientację. Widział w tym wszystkim jeszcze nadzieję - czerwone pięć (...).

       

       

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...