Ze snu o wieczności

[Miłosz]

Ze snu o wieczności zbudził mnie świt
I promień słońca już liże moją twarz,
Mlaskając gwarem rozbudzonego miasta,
Za chwile połknie mnie na śniadanie.
Nie nażartą ma mordę dzień,
Miliony ludzi zjada o świcie,
A gdy wieczorem zmęczony
Siadam wygodnie w fotelu,
To zza firanek okna,
Blaskiem księżyca i gwiazd,
Łakomym wzrokiem noc patrzy na mnie...
Dzień i noc i godziny,
Wiecznie głodne gęby czasu
Nie jedno ludzkie życie zżarły.

[ewan_mcteagle]

Znowu pełno frazesów, ale jest lepiej. Widać przejaw MYŚLI.

Pozdrawiam.

[Miłosz]

No to do rzeczy... Ten wiersz jak i inne poprzednie, powstały dawno, bardzo dawno temu i na pewno nic nie ulegnie w ich budowie zmianie. Dzięki za opinie i sugestie!. Osób którym wydaje się , że są profesjonalistami w ocenianiu, jest tyle, ile wierszy :) I gustów. I już któryś kolejny raz, proszę tylko o jeden rodzaj oceny... „Tak”, albo „Nie”

Pozdrawiam :)

[Piotr Sanocki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

?
Teraz mnie zatkałeś :/
Z racji tego, że nie jestem idiotą i nie potrafię pisać komentarzy jak proponujesz, to kasuję powyższy i innych już nie wystawię pod wierszami Twojego autorstwa.

[Cień]

Piotr Sanocki
Teraz mnie zatkałeś :/
Z racji tego, że nie jestem idiotą i nie potrafię pisać komentarzy jak proponujesz,



..Niewiem czy dobrze uwidziałem!?..Ale autor prosiło o tak, albo nie..Hmmm?.
Te słowa, to aprobata, albo sprzeciw wobec tekstu. A czy to nie komentarz?
Ja jestem na tak!....