Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

http://img354.imageshack.us/my.php?image=majorka0709lp.jpg

--------------------------------------------------------------------------------
to ja;) w tym roku zaczynam studia w Krakowie ( Uj, stosunki międzynarodowe)
hmm chyba jestem złym przykładem "poetki" ;) za bardzo cieszyło mnie życie ( p.s odliczając półtora miesiąca depresji..trwa nadal;(( ) .
Poza pisaniem to sport w każdym wydaniu. Trenuję siatkówkę od siedmiu lat

http://img377.imageshack.us/my.php?image=mielno12so.jpg

Opublikowano

witaj Paulino :)
nazywam się Espena, może nie jestem tutaj od dawna, to jednak trochę wierszy napisałam. niedawno zaczęłam naukę w studium na kierunku architektura wnętrz. mam wszechstronnne zainteresowania. mam nadzieję iż lepiej się poznamy dzięki wierszom.

pozdrawiam serdecznie Espena Sway :)

Opublikowano

witaj Paulino,wszyscy tu są wcale nie fajni i tylko udają miłych dopóki nie napiszesz czegoś:)))
ja tu sobie jestem od dawna, choć pewnie mnie nie znasz, bo już prawie nie pisuję:( ale.....tak przy okazji się pochwalę!:) w końcu po wielu staraniach i niepowodzeniach, jestem na ETNOLOGII:))))
(tak sobie, się uzewnętrzniam ze swoją total radością:)))))

  • 2 tygodnie później...
Opublikowano

witaj Paulino ja też jestem nowy ale może damy radę?
to co poniżej jest smutne a może nie ?pozdrowienia


powiedz człowieku czemuś znów taki pijany ,
no powiedz ,powiedz ,bądź taki śmiały ,
bądż tak odważny i przyznaj przed sobą –
czemu dziś wstałeś znów lewą nogą ,
czemu do wszystkich znów masz pretensje ,
a gdzie przepiłeś tą swoją pensje ,
czemu ma dość ciebie joana ,
czemu wciąż padasz na kolana ,
czemu tak głupi jesteś człowieku ,
że ciągle twoje nie jest na wieku ,
czemu wciąż tracisz zamiast zyskiwać –
może pić przestać ? lub zmienić klimat ?-
tak cechusie -życie jest piskiem a w ogóle to gnój
no i zabrakło do rymu kół ,
kiedy już będę ,kiedy się stanę
czy kiedyś będę ? ,czy kiedyś stanę?
mocno w oparciu siły przy nocy
i już nie będę prosił pomocy?
18.09.2005 ćma barowa

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @iwonaroma No i tak to czasem bywa z czasem. A niech tam sobie zostanie w wierszach.  Iwono, bardzo gustownie spięłaś słowem jak broszką, winszuję :) A huśtawka wytrzyma?
    • @Arsis    piękno, smutek, symbol,   forma graficzna - która mi się podoba    i tak zwane lśnienie (promyk - idąc za L.M.Montgomery)  
    • @Gra-Budzi-ka Oj,

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      jakie fajne! 
    • @Poezja to życie   oby perfekcyjnie zabijał ! I bezboleśnie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam !
    • Przechodzą cicho, mając przeszklone spojrzenia. W przedpokoju. W pokoju. W noc ciemną i tkliwą. W noc majową. W pełną szumiących liści, pełną drzew, gałęzi, podziemnych korzeni.   I w tę noc podążają moje złudy, widma… Te moje odwieczne i wciąż milczące od lat pięćdziesięciu chore iluminacje.   Przepoczwarzają się. To znów nieruchomieją. Ale są. I płyną naprzeciw obłokom bez-szepnie. Albo szepczą jak wiatr na przekór milczenia. Albo stwarzają się od początku. I znowu. I wiecznie…   Dręczy mnie ta struna. Zaciska się coraz ciaśniej.   W bolesnym skowycie powolnego rozpadu.   W progu uchylonych drzwi leży zakurzone truchło jakiegoś ptaka. Szkielet obsypany piórami. I ten szkielet podobny raczej do szkieletu człowieka, lecz z białą podłużną czaszką i z otwartym w jakimś zastygłym grymasie dziobem.   I z czarnymi oczodołami niewidzącej śmierci. Tej samej, która naznaczyła spojrzenia mojej matki i ojca, kiedy ich oczy wyrastały z czarnej, błotnistej, mokrej od deszczu ziemi. Wyrastały jak kiełkujące pąki jakiejś melancholii spomiędzy kwiatów białych chryzantem.   A więc rozbił się przed wiekami ten ptak, nie-ptak.   Roztrzaskał w koszącym locie. W gazetach pisano wtedy: to było samobójstwo.   (Włodzimierz Zastawniak, 2026-05-05)      
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...