Wola Wierzbowska - wieś w zapomnieniu Pogwizda.

[Messalin_Nagietka]

niejaki Pogwizd, tchu tracąc, w obłędzie,
na skrzyżowaniu dwóch szlaków zesztywniał,
i lunął głazem na jedyną wierzbę
w promieniu wiorsty, takaż drzewu krzywda,
że miast łomotu, nadstawione ucho
zdało się w echu jedynie podmuchom,

jak na Matyska kryska tak i pora
przyszła ustąpić falandze strzelistej
tarcz leśnych wojów boga Światybora
i mieczy igieł, kiedy Pogwizd świstem,
pętlą omiatał dwóch drożyn przecięcie,
kto żyw na drania! by nie gwizdał więcej!

za zbója miała cała okolica
i wplotła w chmury plotka w części prawdy
niosła w dal wieści, w których z dundra kwiczał
drab „wiatroznajda”, wart zarazem każdym
stanąć przed sądem za nadęte draki,
które wyczyniał krzyżem na dwa szlaki,

jeden z nich „ambrem” zwany od bursztynu
jaki znad morza i Kurpi ściągano
przez gęste knieje, chyba gdzieś do Rzymu,
bo „ave” wszystkim w powitaniu z wiarą,
bogom po gajach i ludziom spod strzechy,
znać, leśnych drożyn uczciwe pociechy,

szlak drugi bliższy tubylcom z powodu
puszczańskich dziedzin wożonych towarów,
od skór, owoców, miodu aż do łoju,
pełniutkie wozy, wiedzione pomału,
gałązką, z miejsca, skąd poczęto jazdę,
trącając konia, na zbója i znajdę,

a pogwizd lubił i jednym i drugim
pokazać kto tu najważniejszy w lesie,
trzeba go było w kamiennej koszuli
do ziemi przybić, niechaj go poniesie
grudy ostępek, dwóch szlaków tu zeszłych,
może przeżyje, skruszony do reszty,

a drzewu, które łożem było skale,
z zebranych wiórów trudno było zrosnąć,
stąd czas z szacunkiem a ludzie na stałe
głaz omijali i z wolą wierzbowską,
póki w pamięci kamień w puszczę wrosły,
nie ma co w miejscu tym budować wioski.

--------------------------------------------------------------
od autora:
Wola Wierzbowska – wieś, leżąca na skrzyżowaniu dwóch dróg: Ciechanów – Przasnysza i Krasne, Maków Mazowiecki – Szulmierz, Mława. Można stąd dojechać także do słynnej Opinogóry (Zygmunt Krasiński) i Rostkowa (św. Stanisław Kostka).
Pogwizd – bóstwo (najczęściej płci żeńskiej) przedstawiciel i kierownik wiatrów, ruchliwy i czynny, przebywał naziemne szlaki, oczyszczając powietrze, osuszając błota, w chmurne dni listopadowe i marcowe pogody dawał ludziom uczuwać swój zły humor, wygwizdując im szalone melodie około ścian domostw, zrywając dachy, a nawet wyrywając drzewa z korzeniami; objawy jego gniewu byłyby może silniejsze, gdyby Światybór nie stawiał mu zapory swoją leśną falangą na wielkich obszarach.

[Anastazja.P]

w innym miejscu już komentowałam - tu powiem - potwierdzam ;)

[Messalin_Nagietka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dziekuję za potwierdzenie
pozdrówko MN