tylko oczami obracam każdej doby

[ný byrjun]

podpinam się pod elektryczność pokoju
pod policzkiem z gruzami naszego miasta
wyschnięte i zaszyte źródła w brudnych szybach
i ten zapach ozonu

z wody wychodzę przemoczonym wzrokiem
i wystawiam się na te słońca sztuczne
zmniejszające źrenice

gdybym widział wszystko podwójnie
czerń nabrałaby poświaty a skupiona krtań
oddawałaby artykułowane obrazy

mam nadzieje przyśnić ci się w zwykłej rozmowie
żebys nie musiała za mnie płacić
a ja swobodnie będe patrzył na boki

[Klaudiusz]

smak ozonu do mnie nie przemawia (bo nigdy nie próbowałem ;) ) reszta jak najbardziej

pozdr

[Agnes]

przyciąga.............
końcówka chyba najbardziej utkwiła mi pamięci, choć niektóre fragmenty wcześniej też zasługują na dłuższą chwilę zastanowienia..........
ten ozon rzeczywiście wytrąca z równowagi, a że nigdy nie próbowałam, to jakoś nie jesteś dla mnie w tym miejscu wiarygodny ( a raczej wiersz)

pozdrawiam Cię z promykiem porannego słońca
uśmiechy/a

pees-literówki :)

[ný byrjun]

racja, zmieniłem.

dziekuje za komentarze i również pozdrawiam
ný byrjun

[joaxii]

Bardzo ok. Będę chyba stałą czytelniczką Szanownego Kolegi.
Klaudiusz, zapach ozonu najlepiej czuć po burzy. Albo przy ksero. Albo przy wyładowaniach elektrycznych. Polecam, choć niezdrowo.
Pozdrawiam serdecznie, j.