Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Kałuża

Kasia O.

Przez Kasia O.
w Proza - opowiadania i nie tylko

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Kasia O.

Kasia O.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Spadł deszcz i na podwórku jest wielka kałuża. Sztuczny zbiornik brudnej wody, prawdy. Widzę jak moja ohydna sąsiadka się w niej... kąpie? Tuż obok dzieci, bezsensownie taplające bachory, śmierdzące budyniem bananowym. Skacze w niej jeszcze kominiarz, nabiera obrzydliwej brei do cylindra i wlewa ją do kominów ludzkich uczuć. A oni są mu wdzięczni i odruchowo łapią się za guzik. Myślą, że to do nich należy ich własny los.
[Gdybym miała firankę, zasłoniłabym okno. Brzmi jak kolejne nudne zdanie do tłumaczenia z lekcji angielskiego. Nauczmy polskie muchy bzyczeć w innym języku. Europejskie normy dotyczą przecież wszystkich.]
Teraz kałuża jest jaskrawofioletowa. Wlewa się wszystkim do butów. Ja tak nie chcę. Ja chcę żeby prawda była jak ciepłe, wełniane skarpetki. Wszyscy przychodzą na podwórko, z jakimiś plastikowymi butelkami po oranżadzie, słoikami po kiszonych ogórkach czy gorącymi kubkami, które są zimne. Rzucają się na to błoto jak bydlęta do wodopoju. Byle się nachapać i zniknąć w swojej pseudokolorowej szarości. Będą czekać na następną kałużę, żeby ją doszczętnie opróżnić, wylizać jak miskę po surowym cieście i schować na czarną godzinę. Na teraz.

Karol_Cioł

Karol_Cioł

Opublikowano
Opublikowano

Chyba nie jest, aż tak źle?
Ja przynajmniej wciąż próbuje wierzyć, ze większość z nas jest normalna( w pozytywnym tego słowa znaczeniu).
Twój utwór ma tzw. ,,śmierdzący klimat'' (ja osobiście za takim nie przepadam), dlatego na tle całości wyróżnia się zdanie o prawdzie, które przenosi nas w inny niby idylliczny, nieosiągalny świat.

Pozdrawiam ciołek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • Trollformel
      Wąwóz czarownic





      Ciągną ją za rękę, przez dno wąwózu, które pokrywała ciemność – nie rycz, nie masz pecha, masz męża – zakpił wiedząc doskonale co aranżacja na zawsze i na wieki robi z obietnicą.

      – Z tych łez jeszcze będzie potok – wyszeptała. – Nie pocieszał jej żaden podszept oprócz śmiechu wiedźmy, który miał w zwyczaju wydobywać się z czeluści rozerwanych skał.

      – Za drzewami niedaleko wyjścia z tej jaskini jest kamienne miasto. Zaprowadzę cię tam, przybierzesz się w łachy wieszczki, suknie wrzuć do studni, tylko uważaj na tubylców. Nikt nie może cię zobaczyć, ale jeśli twoja moc czystości zacznie dominować tutaj i ściągniesz na nas niebezpieczeństwo... – przerwał wyjaśnienia.

      Miał już taki przypadek na swojej wspaniałej liście doświadczeń. Dziewica wydawała się z natury urocza, tak nie do końca, bo kiełkowała w niej siła wiedźmy, którą skrzętnie skrywała. W momencie wybawienia spod kobierca, zmieniła się w potworzycę. Walka była ciężka, miecz stracił swój blask, a on uszczerbek na dumie.

      – Ależ Panie, nie zostawiaj mnie! – Panna młoda widząc brak zainteresowania jej pozycją społeczną i nagrodą za oddanie jej w ramiona niechcianego pana młodego zaczęła mówić przez łzy.

      – Chimery depczą po twoich śladach. Jesteś na ich włościach. Twój miecz jest z kamienia zorzy polarnej, nie wystarczy ta moc na ścięcie tych cieni. Przydam ci się, będę walczyć niewinnością aż po grób. Wysoki czarnowłosy Pan Mroku odwrócił się i zwolnił uścisk dłoni. Spojrzał na białolicą pannę młodą swoim lodowatym błękitnym spojrzeniem.

      – Uważaj na śliskie kamienie – powiedział cicho i stanowczo.

      Teren był wymagający ogromnej sprawności w wyważeniu ruchów. Jeden błąd i kostki chrupną jak patyk pod naporem ciężaru dorosłego człowieka.

      Mroczny Pan szedł wolniej niż miał w naturze. – Zostańmy tu chwilę. – Mroczny puścił uścisk, zbyt mokry już od kontaktu z drugą skórą. Odczuwał dziwny rodzaj odbierania mu poczucia niezależności.

      – Przez tę suknię wytropią nas po wyjściu stąd – zmienił zdanie o dalszej wędrówce dziewczyny w tym stroju. Ratowanie uciekających panien było odskocznią od polowania na magów z krainy wiecznych przepisywań ksiąg magii.

      Niewielkie wiązki światła, które przebijały się przez coraz cieńszą pokrywę zieleni na zboczach, odbijały promienie od czysto krystalicznego materiału weselnego stroju.

      – Zdejmij ją i rzuć wysoko na te uschnięte gałęzie, ja mam jeszcze odrobinę pyłu zmian. Zmylimy ich złudzeniem, tylko nie panikuj. Zmienisz się za to w kogoś kogo nie rozpoznam na pierwszy rzut oka nawet ja, wytrawny łowca dziewic i wybawiciel.

      Szmer i syk, podmuch frunącej podmienionej panny młodej w brokatowym musie zawiesił ją na naturalnym wieszaku. Kukła żywa projekcja ze zwieszonym w dół nosem, bose nogi, pełna radość z uwolnienia się od przyszłości. Mroczny oglądał dzieło jeszcze, narzucając resztki poprawek z uformowanej kukły, gdy mamroczący duch ślubu uleciał ze sukni.

      Woń starego potu kozła, z którego zrobiona była sakiewka, wywołała u Mrocznego salwę kichnięć. Deszcz z magią spadł na stojącą obok dziewczynę.

      Mroczny ze swoją tęgą pamięcią, zapylił przez przypadek przeszłość wciągając przemianę nosem.

      Zmrużył oczy, gdy wir pochłonął obraz przed nim. Widział raz rękę raz nogę wyłaniającą się zawirowań, aż nagle wszystko opadło.

      – Kim jesteś?! – zapytał niepewnie łowca. Anielica porośnięta mchem z ogromnym garbem na klatce piersiowej przypominała żywy kamień.

      Czuł się oszołomiony widokiem. Nie tak miała wyglądać pozbawiona piętna skazanego na porażkę małżeństwa piękna dama.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...