Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Oni

Odarci z godności, wiary, nadziei i miłości,
Nieludzie żrący trawę, liście
jak zwięrzęta, odczłowieczeni,
zrelifikowani- bez serca, bez współczucia
do krzywd i śmierci nawykli,
Nie widzieli ludzi i nie czuli smutku,
Nie myśleli- Oni nie płakali....
Ale ostatnie człowiecze odruchy,
na dnie ich dusz zostały,
Kłamstwo- dowodem litości,
śmierć i ból- codziennością.
Dym, gaz, kula, sznur,
tak pękla cinka nitka żywota wielu,
Zerwały się więzy rodzinne:
Ojciec zabił syna,
Syn okłamał i na śmieść wydał ojca,
Matka wyrzekła się dziecka -
za kilka dni wegetacji.
A teraz świat o nich zapomniał,
zapomniał o ich życiu,
Pamięta jednak ich śmierć,
pamieta ich śmieć,
Ku przestrodze......

Opublikowano

a szanowna autorka do klasy chodzi z niejaką Czarną perłą ?:>. nie da się tego czytać. zaprawdę powiadam ci nie męcz ludzi; zbieraj znaczki, hoduj króliki, ale na boga nie pisz jeszcze przynajmniej przez rok. serdeczności

Opublikowano

Szanowna autorka do szkoły już nie chodzi....pisze od dawna (od gimnazjum). Wybrała na debiut w serwisie wiesz, który zeprał kilka pozytywnych opini. Wiesz nawiązyjacy do powiadań Tadeusza Borowskiego...no dobra, erotyki wychodzą mi lepiej, ale ten wiesz...coż..trzeba go zrozumieć...pozdrawiam...

Opublikowano

ok, wypiszę ci słabe fragmenty:

Odarci z godności, wiary, nadziei i miłości,
Nieludzie żrący trawę, liście
jak zwięrzęta, odczłowieczeni,
zrelifikowani- bez serca, bez współczucia
do krzywd i śmierci nawykli,
Nie widzieli ludzi i nie czuli smutku,
Nie myśleli- Oni nie płakali....
Ale ostatnie człowiecze odruchy,
na dnie ich dusz zostały,
Kłamstwo- dowodem litości,
śmierć i ból- codziennością.
Dym, gaz, kula, sznur,
tak pękla cinka nitka żywota wielu,
Zerwały się więzy rodzinne:
Ojciec zabił syna,
Syn okłamał i na śmieść wydał ojca,
Matka wyrzekła się dziecka -
za kilka dni wegetacji.
A teraz świat o nich zapomniał,
zapomniał o ich życiu,
Pamięta jednak ich śmierć,
pamieta ich śmieć,
Ku przestrodze......

i nie ma tu ironii, wierszyk jest naprawdę kiepski

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zrozum   Nie przesadzaj zdrowych drzew, życiodajnych: dojrzałych - korzeni, ujrzysz tylko martwy krzew,   miną długie lata nim podrosną, a odrosną wśród przeszłości cieni, miną długie lata nim przerosną    żywe rany - cichy gniew, ciernistych: słów - kamieni  i ślepej śmierci śpiew...   Łukasz Jasiński (luty 2026)  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Nata_Kruk @Nata_Kruk Dzięki za uważne czytanie .                                                                                                   
    • "Sędziwe lata" Lubię poranki i rodzący się świt, gdy dzień otwiera swe świetliste bramy, bo w każdym z nich odwieczny tętni rytm, którym ku życiu nieustannie zdążamy. W bezkresie galaktyk, pośród gwiezdnych mgławic, jakże niezmierny jest wszechświata stan! Ileż światów zdołał czas już pozostawić, ile początków skrywa wieczności plan? Cóż jest prawdą, którą przyjąć nam wypada, gdy dzieje własne próbujemy pojąć sami? Jesteśmy ledwie pyłem, co się osiada na brzegu wieczności pomiędzy światami. Codziennie, niczym Syzyf, trud podejmujemy, pchając pod górę głaz marzeń i nadzieje, i choć kres drogi przeczuć nieraz umiemy, wciąż serce ku przyszłości ufnie się śmieje. Bo żadne życie nie kończy się spełnieniem, nie ma pożegnań, które niosłyby ukojenie, gdy ciało ustępuje przed przemijaniem, a duch odchodzi w nieznane przestrzenie. Dlatego żyjmy pełnią każdej chwili, tu, gdzie los nas postawił, pod niebem i słońcem, byśmy w godzinie, gdy będziemy odchodzili, mogli rzec: „Żyłem naprawdę” — nim nadejdzie koniec. Bo czas, choć cichy, niestrudzenie naprzód kroczy, nie pytając nikogo o zgodę ni o zdanie, a sędziwe lata przychodzą jak nocą mrok głęboki, nim człowiek zdoła pojąć ich przybywanie. Leszek Piotr Laskowski
    • @Poet Ka Dla mnie to takie otwieranie i zamykanie kolejnych szuflad. Od zewnętrznych uczuć do wewnętrznych. Te szuflady są o tym, co chcę pokazać światu, a co zostawiam dla siebie. Cały wiersz jest drogą, by dojść do słowa "milczenie". Osobiście odbieram to jako ten moment, w którym brakuje słów na tłumaczenie. To nasycenie jest stanem, milczenie nie zniekształca. Pozdrawiam serdecznie 🪻🪻🪻
    • Dziękuję Pani bardzo. Pozdrawiam. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...