Mamie-kobiecie mojego życia

[karolina p.]

siedziała na połamanych snach
bezradnie trzymając w dłoni wspomnienia
krople czarne od żalu spływały
po jej skurczonych konturach

zobaczyłam ją
uciekłam

jej szloch ocucił moją mdlejącą wrażliwość

wróciłam

obejmując jej kruszący się wzrok
zrozumiałam
tylko ja mogę ocalić jej wyblakłą egzystencję
uwiecznić kolory

tuląc drżącą nadzieję
wiedziałam iż

to jest kobieta mojego życia

[Luthien_Alcarin]

patos, słodycz wylewająca się z wersów, dosłowność: ten wiersz mozę podobać się tylko subiektywnej mamie

Pozdrawiam
Agata

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

To, co miałaś do przekazania jest bardzo piękne i mądre. Ale wiersz już nie. Ja bym radzi skrócić.

pozdrawiam /Arek

[karolina p.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziekuje za docenienie moich chęci. No trudno..być może wiersz jest rzeczywiście beznadziejny..ale chcialam żeby przekazał uczucia pod słowami..może za osobisty i dlatego nie moge do niego podejść obiektywnie.pozdrawiam:)

[Arkadiusz Nieśmiertelny]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziekuje za docenienie moich chęci. No trudno..być może wiersz jest rzeczywiście beznadziejny..ale chcialam żeby przekazał uczucia pod słowami..może za osobisty i dlatego nie moge do niego podejść obiektywnie.pozdrawiam:)

Wiersz ukazuje Twoje uczucia. Jeśli o to Ci chodziło, to udało Ci się. Ale problem w tym, że osobiste wiersze nie doceni tak naprawdę nikt poza Tobą, jesli oprócz Twoich uczuć zawartych w nich, nie będą one naprawdę dobrymi wierszami. Nie przejmuj się.

[Samo zło]

oj, oj, oj. a matka widziała?