księżycowo

[Gosława]

na pasach zieleni kolory matowieją
srebro gasnącego księżyca pokryło drzewa
polne kamienie niczym kocie łby
zdominowały uroczysko

w brzozach trudno jest dostrzec dygotanie gałęzi
nieruchome cienie między konarami
są jak obrazy które pojawiają się słowami
muszę nauczyć się żyć

 

 

Edytowane 15 godzin temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Aks]

@Gosława zmierzch zarówno przyrody jak i pewnej epoki. Właśnie uruchomiłem pianino i gram razem Anitą, choć uroczysko kojarzy mi się z Wiedźminem Sapkowskiego

ps. a od piosenki księżycowej umysł wiedzie wprost do:

 

[Gosława]

@Aks stare dobre czasy 

Pamiętam jak pierwszy raz usłyszałam piosenkę księżycową 

Nie mogłam zrozumieć jak można kochać i jednocześnie krzywdzić 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - super - 

                               Pzdr.niedzielnie  - 

[Gosława]

@Waldemar_Talar_Talar dziękuję również pozdawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

Bardzo poruszający wiersz. Zatrzymanie w kadrze ("nieruchome cienie", "kolory matowieją") i wyciszenie natury świetnie budują melancholijny nastrój, który prowadzi do niespodziewanej, bardzo osobistej puenty. Ostatni wers uderza swoją dobitnością na tle rozmytych, poetyckich obrazów. Świetne przejście od opisu krajobrazu do wnętrza podmiotu lirycznego. Piękny!