Zamęt

[Aks]

Piętrzą się w mej głowie, nie dając wytchnienia.
Piękne – wstrętne, genialne i niezmiernie głupie,
Błędne częściowo lub też całkowicie,
Niemal dobre, lecz dalszej pracy pragnące.

 

Widzieć je, słyszeć – to przywilej i przekleństwo zarazem,
Widzieć je i słyszeć choć raz na żądanie.
Są sposoby, choć ułomne w tej zdolności:

 

Alkohol – zmętni, zrobi mniej ostrymi, otępi zmysły.
Spowalniając, daje widmo spokoju.
 

Wysiłek – pozwala na czas skupić uwagę,
Oczyszcza i męczy, lecz na czas niedługi.

Umysł może i dałby temu radę,
Ale ciało nie przetrwa tak długich katuszy.
 

Gra – pochłania zmysły, zatracić się w niej można.
Zamyka cię w świecie, tylko w ułamku realnym.
Zjadając czas, przynosi raczej zapomnienie.

 

Zostaje sen – on wytchnienie daje całkowite.
Trzecia część dnia do niego należy.
Porządek z chaosu się przedziera,
Kończy się tak szybko, jak się zaczyna.
Czy nie jest realniejszy niż życie…

 

[Charismafilos]

@Aks dobra inżynierska diagnostyka ;)

[Aks]

@Charismafilos tylko inny inżynier mógł to zauważyć ;)

[Charismafilos]

@Aks a który to ten inny inżynier?

[Berenika97]

@Aks

 

Niezły chaos umysłu, który nie daje spokoju. Fajny pomysł na strofy jako kolejne "sposoby na wyciszenie" - każdy ma inny ciężar. Najbardziej podoba mi się strofa o śnie, zwłaszcza fraza "Porządek z chaosu się przedziera" - to w zasadzie sedno całego wiersza.

 

[Aks]

@Berenika97 Dzięki, w zasadzie sen jest na tyle niesamowity w naszym życiu, że jako jedna z nielicznych form pozwala złączyć myśli totalnie od siebie odległe. Polecam lekturę "Dlaczego śpimy" M.Walkera