Koło v2

[Aks]

Ciało powietrze wdycha przeponą. 
Nie płucami: wydech przynosi spokój. 

Spokój mych myśli rośnie z kilometrami.
Na początku serce wciąż bije rozszalałe.

 

Potem ustala sobie własne rytmiczne bicie.
Piekące uda wprowadzają koła dalej w życie.

 

Kadencja jest zachowana, a moc z góry ustalona.

Prędkość jest wyłącznie wypadkową samej drogi i czasu.

 

Nieistotna, niemal zbędna, jest tylko wynikiem przemieszczenia.

Patrzę na koło przede mną, a ten obrót staje się jednostajny.

 

Najważniejsze jest tu zachowanie równego dystansu między nami.
Bo koło przemierza drogę, lecz sens podróży nadal jest nierozpoznany.
 

 

 

*Po konsultacjach z @Charismafilos oraz godziny liczenia sylab na palcach, mały eksperyment liryczny

[Charismafilos]

@Aks świetnie, że próbujesz! o to właśnie chodzi. Podoba mi się wydłużanie wersów, jakby zwiększająca się prędkość jazdy... Jakiś koncept też widać (patrz wersja reżyserska) - potraktuj to jako etiudę :) I próbuj dalej!

[Aks]

@Charismafilos Dzięki za pomoc. Widzę nieco więcej metod przekazu poza samymi słowami, tak jak napisałeś, zwiększająca się prędkość, i rosnący dystans tylko robiąc sylaba+1 :) musze jeszcze trochę poobserwować tutejszych poetów, żeby się podszkolić. 

[Charismafilos]

@Aks pragnienie i uczenia się chęć, to do perfekcji klucz - padawanie ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

świetny koncept! Twój, autorski, gratuluję!

[Mel666]

A mi się podoba tak jak jest . Surowe, ale prawdziwe

Edytowane 1 godzinę temu przez Mel666 (wyświetl historię edycji)

[Aks]

@Mel666 Dzięki, pierwszy był pisany pod wpływem chwili, drugi dużo bardziej przemyślany (chyba pierwszy raz). Pomino użycia niemal tych samych słów też zazwyczaj preferuje surowe emocję, ale powoli dostrzegam subtelności w pisaniu nie tylko samych słów ale też "między-wierszy"

[Mel666]

@Aks mi się podobają nieperfekcyjne ale prawdziwe wiersze, z trzewi. Moze,dlatego ze sama jestem nieperfekcyjna