Ostatnie światło ogrodu

[krux]

Stałem pośród drzew, gdy wieczór gasł powoli,

a złote liście spadały bez słowa.

Powietrze miało smak ciszy i niedoli,

jakby jesień chciała coś jeszcze zachować.

 

Na starej ławce przysiadła chwila,

opleciona bluszczem, wilgocią i cieniem.

Każdy promień, który dotykał traw,

zdawał się być ostatnim wspomnieniem.

 

Patrzyłem, jak wiatr zabiera liście z drzew,

jak rzeka niesie odbicie nieba.

I nagle zrozumiałem pośród tych miejsc,

że nic na świecie zatrzymać się nie da.

 

Lecz może właśnie w kruchości tych chwil

ukryte jest piękno, którego pragniemy.

Bo nawet zachód, co cichnie pośród dni,

zostawia nam światło, które odnajdziemy.

 

Więc zostałem tam jeszcze, gdy zapadł zmierzch,

wsłuchany w szepty ukryte wśród gałęzi.

Bo wszystko przemija, lecz zostaje w nas ślad,

jak ciepło słońca, gdy noc już zwycięży.

 

I może nie trzeba zatrzymywać chwil,

ani odmierzać czasu dalekimi drogami.

Bo to, co minęło, nie znika bez śladu,

lecz wraca do serca cichymi snami.

[Wiechu J. K.]

@krux Wiersz według mnie na piątkę, zwłaszcza końcówka. Świat snów to tajemniczy ogród. Myślę, że marzenia dają więcej opcji. Pozdrawiam.