Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

"Przychodzi po cichu"

 

W lusterko patrzę co rano i widzę tę twarz, przymrużam oczy – i nic się nie zmienia.

Tak to moja twarz – dziś już taką ją masz.

Szukasz jej młodszej w swoich wspomnieniach.

 

Bo ona wczoraj jeszcze była młodą,

rowami zmarszczek dzisiaj już zryta.

Z tak przystojnego faceta urodą

pługiem wiekowym starości okryta.

 

I przybyła nagle, choć wolnym krokiem, obliczem starzenia, tak bez litości. 

Ze słabszym, z dnia na dzień przymglonym wzrokiem

i z włosów siwizną, i bólem kości.

 

A jednak w ciszy, gdy dzień się zamyka,

nie widać w niej wroga, lecz znajomy ślad.

Bo czas nie odbiera – on tylko dotyka

tak uczy się godzić – z upływaniem lat.

 

Leszek Piotr Laskowski

Opublikowano

@Leszek Piotr Laskowski

 

Piękny obraz dojrzałości i godności. Często pisze się o starości z żalem czy lękiem, a u Ciebie pojawia się coś znacznie głębszego - spokój i oswojenie nieuniknionego.

Niezwykle trafne podsumowanie:

"Bo czas nie odbiera - on tylko dotyka tak uczy się godzić - z upływaniem lat."


 

I ja w lustro patrzę co poranek,

gdy świeżość jeszcze trzyma moja twarz.

Dziś gładka jeszcze - lecz bez pychy patrzę,

bo wiem, że i mnie zmieni kiedyś czas.

Opublikowano

Witaj - 

Bo czas nie odbiera – on tylko dotyka

tak uczy się godzić – z upływaniem lat. - ja to rozumiem bo swoje latka mam - ale nie wszyscy

 umieją się pogodzić -  kombinują robią zabiegi chcąc się odmłodzić - głupota - 

                                                                                                                                           Pzdr.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
×
×
  • Dodaj nową pozycję...