Z nieba wszystko widać

[Benjamin Artur]

Tak daleko jest,

z otchłani piekielnej

do tego miejsca.

 

Tak daleko jest,

z odległych zaświatów

do naszego miejsca.

 

Przez wiele dni

miejsce to

nazywałaś niebem.

 

Trawa jest zielona,

a na niej tapczan.

 

Po co nam

więcej gratów?

 

Przecież

z nieba

wszystko widać.

 

Siedziałaś naga

na krześle,

a pod nim

zielona trawa.

 

Po co nam

więcej gratów?

 

Przecież

z nieba

wszystko widać.

 

Nawet to,

że w niebo

spinasz włosy.

 

Po co nam

więcej gratów,

skoro z nieba

wszystko widać?

 

Znów gorący dzień.

Znowu lato

spina włosy.

 

Za chwilę

zejdzie w zenit

i rozpromieni się.

 

Oprze się

o falochron

i będzie połyskiwać

w piaszczystej pościeli.

 

Tak daleko jest,

z otchłani piekielnej

do tego miejsca.

 

Tak daleko jest,

z odległych zaświatów

do naszego miejsca.

 

Po co nam

więcej gratów?

 

Przecież

z nieba

wszystko widać.

[Deonix_]

Chyba mi los ten piękny wiersz dzisiaj przysłał :) 

Bardzo bliski jest mi jego nastrój, trochę w nim jestem, a chciałabym być nawet bardziej :) 

Peelka to ma dobrze :) 

 

Zwykle mam niezbyt przychylny stosunek do licznych powtórzeń, ale tutaj nie przeszkadzają, wręcz nadają lekkości :)

Nagość, zieleń, linia piekło-niebo... to są mi bardzo bliskie symbole. To odpuszczenie i dystans, które czuć w tym utworze - także :) 

 

Pięknie pozdrawiam :) 

 

Deo 

 

[Benjamin Artur]

@Deonix_ Dziękuję za tak uważne odczytanie.  Cieszę się, że odnalazłaś w tym wierszu kawałek siebie.  Miło mi też, że powtórzenia nie przeszkadzały, a wręcz stały się częścią rytmu. Serdecznie Cię pozdrawiam. :))