Stoję

[APM]

Stoję

 

stoję obok życia

a ono pędzi, się wyrywa, skacze do góry, celuje w chmury, spada do dziury

nawlekam czas na rzęsy

smutek z kurzu obdzieram

 

kolejka słów ułożona

czeka

aż wsiądę

aż zagwiżdże czajnik

 

para buchnie samotnie

w oddechu dnia się zatrzyma

w prawo i w lewo

zatańczę

zawiruję

zwariuję

 

przytrzymam się nocy

przymknę oczy

i świat mnie znów

zauroczy

[violetta]

Zawsze zauroczy.

[Berenika97]

@APM

 

Fajna metafora - stanie "obok życia", jakby ktoś obserwował je z boku, a nie uczestniczył.

Podoba mi się kontrast między tą bezruchowością na początku a potem wybuchem ruchu -  "zatańczę, zawiruję, zwariuję"  - to stopniowanie brzmi jak utrata kontroli, ale w dobrym sensie, jak wyzwolenie. "Nawlekam czas na rzęsy" i "smutek z kurzu obdzieram" to bardzo oryginalne obrazy, niebanalne. I to zakończenie  -  "świat mnie znów zauroczy"  - daje nadzieję. :)  Bardzo mi się podoba. :) 

[APM]

@violetta Dziękuję za tą pewność!

@Berenika97 Dziękuję bardzo. Twoje słowa sprawiły mi radość. Cieszę się, że na portalu jest ktoś taki jak Ty, kto przeczyta i napisze głębiej o swoich odczuciach, podzieli się spostrzeżeniami, dostrzeże nawet jakiś mały fragmencik i o nim napisze.