Gdzie rdzewieją miecze: 112. Głodne zwierzę

[Łukasz Jurczyk]

112. Głodne zwierzę

(narrator: młoda Dahijka)

 

1.

 

Z daleka pachnie
dymem i ogniem —
jak burza przed deszczem.

 

2.

 

Pokazuje machinę.
Dla niego to broń.
Dla mnie głodne zwierzę.

 

3.

 

Mówi: „To łuk”.
Bogowie mają
dziwne ręce.

 

4.

 

Śmieję się —
ja też mam łuk,
tylko mniejszy.

 

5.

 

Jego towarzysze —
widzę jak patrzą,
jak psy przed walką.

 

6.

 

Jeśli zobaczą strach,
będą go szukać
codziennie.

 

7.

 

Zwraca się do nich.
Nie rozumiem słów.
Rozumiem ciszę po nich.

 

8.

 

Wieczorem pali ognisko.
Plecy ma do płomieni.
Twarz do ciemności.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu jest tak samo znakomity, jak poprzednie - przedstawia emocje Dahijki i pozwala spojrzeć na macedońską machinę wojenną z innej perspektywy.

Jest tu bariera poznawcza między koczowniczym ludem a zaawansowaną technologią wojskową armii Aleksandra. Stwierdzenie „Bogowie mają dziwne ręce” jest kapitalne. Pokazuje, że technologia Greków jest tak niezrozumiała, że aż boska, ale jednocześnie jawi się jako coś nienaturalnego, wręcz potwornego.

Mimo potęgi najeźdźców, Dahijka nie daje się zdominować. Jej reakcja na gigantyczną machinę (śmiech i stwierdzenie: „ja też mam łuk, tylko mniejszy”) stawia ją w pozycji wojowniczki, a nie tylko biernej ofiary. Porównanie macedońskich żołnierzy do „psów przed walką” odziera ich z heroizmu. Z perspektywy młodej kobiety są oni drapieżnikami - niebezpiecznymi.

Narratorka wie, że w świecie brutalnej siły okazanie słabości to wyrok śmierci. Strach jest dla żołnierzy jak zapach krwi dla wilków.

Narratorka nie musi rozumieć greckiego, by pojąć siłę dowódcy -  „Rozumiem ciszę po nich” to doskonały opis charyzmy.

Ostatnia strofa to piękny, malarski obraz.