Św. Augustyn

[Benjamin Artur]

Myśli ułudne,

co wypełniają mą duszę.

Myśli płoche,

co wypełniają mą pustkę.

 

Jeszcze rankiem,

w kroplach rosy,

miałem w sobie las.

Jeszcze rankiem,

nim świt spojrzał,

miałem w sobie żar.

 

Teraz,

odkąd bliżej jest południa,

staję z dala

od wszelakich wygód.

 

Teraz,

kiedy bliżej jest już nocy,

staję z dala

od wszelakich uciech.

 

Jestem mędrcem,

co porzuca siebie.

Staję w okowach

własnych lęków.

 

Teraz tylko modlę się do Pana.

Teraz tylko Pana błagam.

 

Myśli ułudne,

co wypełniają mą duszę.

Myśli płoche,

co wypełniają mą pustkę.

 

Wieczorem siadam

u Twych bram.

Lecz Ty

nie zauważasz mnie.

 

Może to ten habit,

może pustka,

a może pycha,

którą tak gardzisz.

 

Przez nią

jestem niewidomy.

Przez nią

jak pijany błądzę.

 

Teraz,

odkąd bliżej jest południa,

staję z dala

od wszelakich wygód.

 

Teraz,

kiedy bliżej jest już nocy,

staję z dala

od wszelakich uciech.

 

Teraz tylko modlę się do Pana.

Teraz tylko Pana błagam.

 

[andrew]

@Benjamin Artur

 

Pan pokorą 

się raduje 

 

lecz w smutku 

się 

nie lubuje

 

słońce codzień 

rano wstaje 

radość ludziom daje 

 

niech w nich 

długo zostaje.

 

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

 

[Charismafilos]

@Benjamin Artur bardzo ciekawe ujęcie, nie wiem tylko czy Augustyna, czy o Augustynie.

i prawie zacytowałeś moją pre-charmedułę :) 

Pozdrawiam

[Benjamin Artur]

@Charismafilos Dziękuję.  Chyba jednak o Augustynie – nie odważyłbym się mówić jego głosem. A z tą pre-charmedułą... wygląda na to, że gdzieś po drodze nasze myśli się spotkały. Pozdrawiam serdecznie! :)

@andrew Dziękuję za te ciepłe słowa. Niech tej radości rzeczywiście starczy na jak najdłużej. Serdecznie pozdrawiam i życzę pięknego dnia! :))

[Charismafilos]

@Benjamin Artur Augustyn jest mi w jakiś sposób bliski, wierzę w jego szczere nawrócenie i że jest miłosierdzie...ale dla skruszonych.

Raczej nasze myśli dotknęły jakiejś uniwersalnej prawdy, którą ja próbowałem w pewnym momencie subiektywnym spojrzeniem obiektywnie opisać ;)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

 Od razu na myśl przychodzą jego "Wyznania" - droga od burzliwej młodości do ascezy. Bardzo podoba mi się kontrast między witalnością poranka („miałem w sobie las”, „żar”) a rezygnacją i pustką wieczoru. Powtórzenia pełnią tu funkcję refrenu, nadając całości rytm litanii lub modlitwy pełnej zwątpienia. Najmocniejszym punktem jest dla mnie fragment o pysze - to świetna puenta tłumacząca, dlaczego podmiot liryczny czuje się niewidzialny dla Boga.

Świetny tekst! 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Cieszę się, że dostrzegłaś zarówno nawiązanie do „Wyznań”, jak i rolę powtórzeń oraz kontrast między porankiem a wieczorem jako metaforę życia. To dla mnie szczególnie ważne, bo właśnie na tym rytmie i kompozycji najbardziej mi zależało. Serdecznie dziękuję i pozdrawiam! :)