85#

[Posem]

Dziś
od ścian do ścian
rozrzuca się muzyka

 

piłka uderza w struny
echo odpowiada

 

na ramieniu cztery duchy
które plotą
rozmową
szeroką

 

na horyzoncie miły dzień
przechodzi w noc

 

wszystkie te rozmowy nikną
piłka nie uderza
muzyka nie rozrzuca
cisza

 

bo dzień już przeszedł
nie wyciągnął złamanych obietnic
nie zabrał mroku
skończył się
i trzasnęły drzwi.

[Wiechu J. K.]

@Posem Mówi się, że każdy jest kowalem swojego losu...

[Berenika97]

@Posem

 

Ten wiersz świetnie chwyta kontrast między tętniącą życiem codziennością a wieczorną melancholią. Początkowa energia zostaje nagle ucięta, a końcówka mocno uderza swoim realizmem - dzień minął, ale nie przyniósł ulgi, nie rozwiązał problemów ("nie zabrał mroku"). Bardzo obrazowe i zostawiające z poczuciem pustki w najlepszym, poetyckim sensie. :) 

[Posem]

@Berenika97 @Wiechu J. K. Dziękuję Wam. Berenika to jest tak jak piszesz, choć ja Ci powiem, że ja nie odczuwam tak tej melancholii, i muszę nieraz przeczytać swój wiersz, by to poczuć. Dla mnie to Twoje spojrzenie, wiele mówi. Bo odsłania to, czego ja nie widzę. 

Wiechu J. K. To prawda. Noc też stawia na swoim. Podobnie jak dzień, chyba o to Ci chodziło? 

[Berenika97]

@Posem

 

Może właśnie w tym jest piękno poezji - że żyje własnym życiem, niezależnie od intencji autora. Tak często bywa - ja również, jak czytam komentarze pod swoimi wierszami, to odkrywam tych strofach nowe warstwy i różne znaczenia swoich słów.  Pozdrawiam. :)

[Posem]

@Berenika97 Tak czasem jest. Dokładnie. Pozdrawiam.