zabij mnie znów

[Gosława]

spójrz na nią jaka spokojna
co najlepsze ma pod skórą
blisko serca
na odległość oddechu

księżyc rozbity o taflę
srebrnym rozbłyskiem
znaczy miejsce utopii
nie słyszysz
nie czujesz
snu co trwa dalej w dzień

ciało martwe
milczące
jasny błękit zamknięty
w nieruchomych tęczówkach

 

 

Edytowane 6 godzin temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[LessLove]

@Gosława Trudne słowa o pożegnaniu, niespełnieniu. Epitafium. Dedykowane osobie, związkowi, który się nie wypełnił według oczekiwań. 

Życie składa się z historii alternatywnych, kroniki niedopełnień, a główny wątek "fabularny" nie jest jasny także dla pierwszoplanowego bohatera i łatwo go pomylić z uczuciem nieprzekładalnym na słowa.

[Gosława]

@LessLove pożegnania zazwyczaj do łatwych nie należą ale tak to jest jak ludzie tworzą sobie przez lata w głowie różne projekcje 

Dziękuję pięknie za czytanie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Posem]

@Gosława Smutny wiersz, bynajmniej ja go tak odbieram. Coś jakby niebo było dalej, niż widzimy. A serce, które pomaga i czyni dobro, nie zauważone. I te tęczówki, w których właśnie zamknięte jest niebo, martwe. No, wiersz na pewno pobudza wyobraźnię. Jak dla mnie dobry. Pozdrawiam. 

[Gosława]

@Posem bardzo dziękuję 

Wiesz mówi się że odejście osoby którą się kocha to tak jakby żałoba 

Czy to prawda? 

Być może 

 

[Posem]

@Gosława Wiem, że gdy tak się dzieje, to najczęściej zaczyna się sprawa w sądzie, w którym ten proces trwa wiecznie. Osobiście Ci powiem, że związek to nie byle co. Gdzieś w człowieku, w sercu zawsze zostaje on, czy ona i tego nie można się pozbyć. A żeby coś więcej wiedzieć... nie wiem. 

Edytowane 3 godziny temu przez Posem (wyświetl historię edycji)

[Gosława]

@Posem ja nie wiem i obym się nigdy nie musiała dowiedzieć 

Jednak taka przewidywalność i stabilność w dzisiejszym świecie jest na wagę złota

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

Dla mnie wiersz - zagadka.

Ale jest w tym utworze coś niesamowicie hipnotyzującego, a zarazem bardzo smutnego.

Śmierć -(może stan głębokiego, nieodwracalnego zawieszenia) została tu ujęta w sposób bezlitosny.  Kontrast między bliskością, która była dosłownie na „odległość oddechu”, a ostatecznym chłodem milczącego ciała porusza! . Tafla wody odbijająca księżyc to obraz, który wręcz staje przed oczami. Przejmujący, głęboki tekst, od którego bije przenikliwy chłód, ale i przedziwna czułość. 

[Gosława]

@Berenika97 tak to tekst zagadka

Ktoś go na pewno kiedyś rozszyfruje 

Jednak pewne znaczenia i symbole zostawiam bez odpowiedzi 

Lubię Twoją obecność pod moimi wierszami 

Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

Jesteś zagadkową osobą. :) Czy osoba z zewnątrz ma szansę na rozwiązanie Twojego zagadkowego wiersza? 

[Gosława]

@Berenika97 myślę że Ktoś ten wiersz rozszyfruje

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.