Rysunek węglem

[wiedźma]

 

 

Nie wieszam na ścianę  

dni kiedy bolało.  

Zostawiam je w szufladzie  

Rozmazuję palcem 

 

 

 

Nie szukam instrukcji  

do pustych miejsc.  

Jest tylko notatka  

"złóż sama".

 

 

 

Deszcz czasem wraca.  

Wiem po zapachu.  

Nie stawiam parasola.  

Niech spłucze ból 

 

 

 

Nie ma mojego portretu.  

Jest tylko światło  

padające przez okno  

na pustą ramę.

 

 

 

 Biorę węgiel  

rysuję siebie  

bez wzoru.  

Po swojemu.

 

ściany  

to tylko ściany.  

A ja  

jestem w drodze  

Sklejam się

[Tomasz.O]

nasze życie to węgiel jakby nie było.

[Leo Krzyszczyk-Podlaś]

@wiedźma czary mary... przepięknie, bardzo mi odpowiada! siemka

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 3 godziny temu przez Leo Krzyszczyk-Podlaś (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@wiedźma

 

Bardzo ciekawy wiersz, w którym intymność świetnie balansuje z surowością obrazowania. Podoba mi się metafora węgla - fizyczne „rozmazywanie palcem” schowanych w szufladzie wspomnień - znakomite!

Zamiast użalania się nad sobą - jest tu odważne przyjęcie deszczu, pustą ramę i bezlitosną, ale wyzwalającą instrukcję „złóż sama”.

Puenta z motywem bycia w drodze i „sklejania się” domyka ten tekst w świetną całość. Super!

[andrew]

@wiedźma

...

nie

nie klejem

 

myślą złotą

 

i kwitnę

z poranną rosą

 

na niebo

spoglądam śmiało

bo jestem

osóbką doskonałą 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 9 minut temu przez andrew (wyświetl historię edycji)