...

[Gosława]

Anna lubi siadać na powalonym drzewie
kilka lat temu silny wiatr
wyrwał z korzeniami stary wiąz
jego chropowata kora przywodzi na myśl głębokie zmarszczki babci

czasami wyskubuje fragmenty ciemnej skorupy
palcami bada fakturę i trwałość
po czym ściska z ogromną siłą
tak że okruchy wgniecione w linie papilarne tworzą brunatne rzeki

drewno pod spodem jest białe
twarde jak kość piszczelowa
z każdym kolejnym zerwaniem strupa
roi się w niej poczucie winy

szum pszczół między akacjami
po drugiej stronie ogrodu
zdeszczona zieleń
tylko ona wpatrzona w dal
strzepuje resztki z kolan

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 13 godzin temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Moondog]

@Gosława ależ mnie to chwyciło

Pozdrawiam 

[Gosława]

@Moondog bardzo dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Również pozdrawiam serdecznie 

[simsalabim]

chyba jest dobrze , pozdrawiam

[Gosława]

@simsalabim

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

Bardzo przejmujący wiersz. Świetne jest to organiczne połączenie martwego drzewa z ludzkim ciałem - kora jako zmarszczki babci, białe drewno jako kość piszczelowa, a wreszcie odrywanie kory jako zrywanie strupa. To niezwykłe, bardzo somatyczne studium żałoby i radzenia sobie z przemijaniem. Zostawia z poczuciem smutku, który w puencie kontrastuje z żywą zielenią ogrodu, a cisza i wewnętrzne poczucie winy zderzają się z tętniącym życiem dookoła (szum pszczół, zdeszczona zieleń - super! ). Pięknie wyciszona końcówka. Piękny!

 

Śliczna grafika! 

 

ps. Szkoda, że wiersz nie ma tytułu. 

 

 

[violetta]

@Gosława piękna nostalgia:)

[Posem]

Lubię taki styl wiersza. Ta symbioza z przyrodą. Pszczoły między akacjami. To się czuje. Już wczoraj czytałem Twój wiersz, ale nie zostawiłem śladu. Zastanawia mnie ta "zdeszczona zieleń". Jak szukałem w internecie to wyskoczyła mi deska, a tu chodzi chyba o deszcz, o rosę. No i mi się wydaje, że ta łączność z przyrodą, powoduje jakieś uczucie uwolnienia. Tak to odebrałem. Pozdrawiam.