82#

[Posem]

Dziś
to remedium
rozbite
być może nie przesądzi
na niekorzyść

 

wiem tyle
że jak skończyłem cię wcześniej
wydało mi się to za bardzo zagmatwane

 

i to że nic nie zostanie
po co tyle brakować siebie
ale coś złego płynie w moich żyłach

 

tak więc siedzę
i patrzę na ciemną stronę
i wypijam ją
by trochę skosztować
przyjemności.
 

[Gosława]

Twoje wiersze są bardzo bardzo bliskie moim emocjom 

Lubię 

[Berenika97]

@Posem

 

Ten wiersz zmusza do głębszej refleksji nad tym, jak oswajamy własny mrok. Najbardziej porusza mnie wers "po co tyle brakować siebie" - to  świeże ujęcie tego specyficznego, wewnętrznego wyczerpania i poczucia pustki, z którym nam tak trudno walczyć. Podmiot liryczny wybiera pełną konfrontację - obraz "picia ciemności" pokazuje, że czasem smutek, rezygnacja i owo tytułowe "rozbite remedium" stają się paradoksalnie naszą jedyną strefą komfortu. Miejscem, w którym nie trzeba już udawać, że wszystko jest w porządku, i w którym można w pełni zaakceptować to, co "złego płynie w żyłach".

To bardzo duszny i intymny tekst o poddawaniu się własnym cieniom. Świetny!

[Posem]

@Gosława Dziękuje Ci Gosławo. To wiele dla mnie znaczy. Wiem, że nie piszę dla siebie. 

@Berenika97 Dziękuje Berenika. Ty jak zawsze w serce wiersza. No i jak zawsze podnosisz na duchu. Pozdrawiam Was i dziękuje.