Gdzie rdzewieją miecze: 109. Fort z gliny

[Łukasz Jurczyk]

109. Fort z gliny

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Ściany popękane —
zostały tylko
linie dawnego strachu.

 

2.

 

Dziewięciu mężczyzn,
siedem chorób
i jedna katapulta.

 

3.

 

Zardzewiała,
ale bardziej niż metal
zużyliśmy się my.

 

4.

 

Dowództwo o nas zapomniało.
Nie winię ich.
Ja też bym zapomniał.

 

5.

 

Jesteśmy jak kamienie
przy drodze:
można minąć, kopnąć, splunąć.

 

6.

 

Brak rozkazów.
Więc pilnujemy ciszy
i much.

 

7.

 

„Nie wychodzić za daleko” —
osobliwa mądrość,
gdy wszędzie jest za daleko.

 

8.

 

Śmieję się cicho.
To jedyny dźwięk,
który pasuje.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

W tej części są ukazane prawdziwe koszty utrzymania imperium z perspektywy operatora katapulty.

 

Żołnierze zostali zostawieni jako garnizon w nic nieznaczącym, glinianym forcie.

Narrator stwierdza, że ludzie są już tylko nosicielami chorób i zużyli się, są dodatkiem do rdzewiejącej maszyny i stali się podobni do przydrożnych kamieni. To przejmujący obraz całkowitej utraty godności i podmiotowości.

 

Narratora charakteryzuje apatia - pogodzenie się ze swoim losem czyli  z pilnowaniem ciszy i much. Wojna zamienia się w groteskę.

 

Wers -„gdy wszędzie jest za daleko” - świetnie oddaje realia kampanii azjatyckiej - dla Macedończyków i Greków był to obszar końcowy znanego im świata.

Dziś po drogach - to około 6 tys km. (od Macedonii do Tadżykistanu ), wówczas nie było takich dróg ani mostów - odległości były ogromne. Więc rozkaz „nie wychodzić za daleko” traci zupełnie sens - i reakcja Narratora jest racjonalną ze względu na absurd sytuacji.

 

Świetny "odcinek" - jak zwykle - zaskakujący tematyką.  :)