5. Luiza i nowy sąsiad

[Berenika97]

Wczorajszy głos nie miał jeszcze twarzy-
był dźwiękiem.
Dziś znalazł ciało.

Luiza nacisnęła klamkę,
a kot Leon przemknął przez uchylone drzwi,
by wydać jej tajemnicę.

Zastygł w połowie drogi,
rozciągał się kilka sekund,
w których łatwiej było im patrzeć na kota
niż na siebie.

- Witaj, podróżniku!
Męski ton nie był głośny.
Po prostu sprawił, że cisza

przestała należeć wyłącznie do Luizy.

Kucnął - gładził kota z odruchem

wyćwiczonym przez samotność.

Przez chwilę oboje milczeli.

- Dzień dobry, to Leon - odpowiedziała,
zastanawiając się, czy człowiek

zaczyna mówić do kota z czułości
czy dopiero wtedy, gdy brak drugiej osoby
zaczyna mieć własny dźwięk?

Przedstawili się sobie z ostrożnością ludzi,

którzy wiedzą, że imię jest pierwszą rzeczą,
jaką powierza się nieznajomemu:

Mateusz, Luiza.

Zwierzę owinęło ogon wokół jego kostki,
Leon wybrał za nich.

[Marek.zak1]

@Berenika97 Jestem zauroczony klimatem, najbardziej może ostatnim wersem. Jest światełko tunelu, a z własnego też doświadczenia wiem, że sprzyjająca logistyka odgrywa ważna rolę w sprawach gospodarczych, wojskowych, ale też prywatnych. Liczę na happy end:) To kiedyś napisałem w temacie:

 

Światem rządzi logistyka,

i z niej często też wynika,

dobrze znana nam nauka

żeby szczęścia blisko szukać,

a przewaga w takim względzie,

że w potrzebie, zaraz będziesz,

nawet, jak jest wielu chętnych,

tym wyprzedzisz konkurencję.

 

Pozdrawiam M.  

[Berenika97]

@Marek.zak1

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję za te słowa, bardzo mnie ucieszyły! Cieszę się, że ostatni wers zadziałał - zależało mi, żeby to właśnie kot "podjął decyzję" tam, gdzie ludzie jeszcze się wahają.

A Twój wierszyk o logistyce świetnie pasuje do tematu - ta sama nieśmiała nadzieja, że dobra "logistyka" (choćby taka przypadkowa, kocia) potrafi pomóc tam, gdzie sami nie mamy odwagi zrobić pierwszego kroku.

Ponumerowałam wiersze o Luizie - bo zrobiła się z tego opowieść linearna. :))) 

Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Leszek Piotr Laskowski

 

Bardzo dziękuję!  Serdecznie pozdrawiam. :) 

[andrew]

@Berenika97

...

Luiza 

kwitnąć zaczyna 

 

nie patrzy 

że wiosna minęła 

wie

już w smutku 

nie będzie żyła 

 

nie Leon 

karty rozdaje 

ale jego 

wybory uznaje

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Edytowane 5 godzin temu przez andrew (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@andrew

 

Bardzo dziękuję!

 

Dziękuję, ten wierszyk chwyta za serce! Bardzo trafnie uchwyciłeś to, o co mi chodziło - że Leon jest tylko pretekstem, a prawdziwy wybór i tak należy do Luizy. "Nie będzie żyła w smutku" - to piękne!  Jest nadzieja :)  

Serdecznie pozdrawiam. :) 

[Gosława]

Piękny jest ten wiersz 

Naprawdę 

Aż się jakoś tak zasmuciłam 

Czasami tak bardzo boimy się wpuścić do naszego życia innych ludzi że nawet nie jesteśmy w stanie podać im własnego imienia zasłaniając się nickiem 

Czasami jednak samotność jest już tak ogromna że na bok odkłada się nieśmiałość i wchodzi w relację realnie obnazającą wszystko 

Tak jakoś mi się to czyta dziś 

Jutro mogę mieć inną optykę 

Pozdrawiam serdecznie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Berenika97]

@Gosława

 

Bardzo dziękuję! 

 

Dziękuję Ci za te słowa, naprawdę mnie wzruszyły. To, co piszesz  o tej chwili, gdy samotność jest silniejsza niż strach - trafiłaś w samo sedno.

A o Luizie napisałam, gdy moi przyjaciele się rozstali bez większego powodu - właściwie do tej pory nie wiem, dlaczego to zrobili. Dotknęłam wówczas czegość prawdziewego. A pozostałe wiersze powstały z Twojej inspiracji - czytałam o Annie i ta główna bohaterka, która przewija się przez wiersze bardzo mi się spodobała.  Tylko u mnie to jest opowieść narracyjna, linearna i nie z tak pięknymi obrazami, jak u Anny.

Za inspirację bardzo dziękuję!   Serdecznie pozdrawiam. :) 

@Benjamin Artur

 

Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Gdy przerażeni śmiertelnicy potrzebują małego zwierzęcia, by odważyć się na własne życie... Świetne :)