Gdzie rdzewieją miecze: 108. Szturm przez pustą rzekę

[Łukasz Jurczyk]

108. Szturm przez pustą rzekę

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Weszliśmy
wyschniętym korytem —
nikt tam nie patrzył.

 

2.

 

Sogdowie walczyli
tak, jakby śmierć
miała ich ominąć.

 

3.

 

Jeden padał.
Drugi brał jego broń.
Trzeci już czekał.

 

4.

 

Stary człowiek
rzucił we mnie kamieniem.
Pomyślałem o moim ojcu.

 

5.

 

Widziałem,
jak głaz trafił króla —
i zrobiło się cicho.

 

6.

 

Wstał.
Spojrzał na miasto.
Potem wydał wyrok.

 

7.

 

Skręcałem w ulicę.
Ktoś umierał.
Skręcałem dalej.

 

8.

 

Kobiety wyły,
jakby chciały
rozerwać niebo.

 

9.

 

Wszystko było nasze.
Nawet krzyk,
który nie był nasz.

 

10.

 

Znalazłem medalion.

Mały brąz. Czyjaś twarz.
Czyjaś pamięć pod butem.

 

11.

 

Spiżowa twarz
nie miała ust.
Nie musiała mówić.

 

12.

 

Dziecko z dzidą w drzwiach –
wbiłem ją w drewno, nie w pierś,
i poszedłem dalej.

 

13.

 

Ktoś podał mi wodę
po wszystkim –
nie pytałem z czyjej studni.

 

14.

 

Spod paznokci
najtrudniej
wypłukać krew.

 

15.

 

Miasto leżało —
jak zwierzę,
któremu odcięto łeb.

 

16.

 

„Żyjący bogowie”
– ktoś szepnął –
„nie mają litości”.

 

cdn.