Ogród w środku miasta

[Benjamin Artur]

Jeden kwiat, jedno drzewo

w środku miasta mego.

 

Człek chciał ocalić od zguby

i szarości tlącej się w nim.

 

Doglądane pomidory

gasły.

Brak światła, a może tlenu.

 

Podał im haust powietrza.

Podał im wodę: kryształ.

Podziękowały, choć nie umiały mówić.

 

Tylko Chrystus spoglądający z ramy

na kwiat, co zdołał zakwitnąć.

Nie wiedząc czemu, odwrócił wzrok

w chwili, gdy flesz aparatu rozbłysnął.

 

 

[Charismafilos]

@Benjamin Artur jakoś mi to znajome :)

[Benjamin Artur]

@Charismafilos są takie miejsca. Pozdrawiam:)

[Benjamin Artur]

@Poet Ka

@Poezja to życie

@Kwiatuszek

@Waldemar_Talar_Talar

@Charismafilos

Dziękuję Wam wszystkim za polubienia i wizytę w moich skromnych progach. Serdecznie pozdrawiam! :)

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Piękny obraz małego cudu wśród betonu - ten "jeden kwiat, jedno drzewo" jako akt oporu wobec szarości miasta robi ogromne wrażenie. Podoba mi się personifikacja roślin, które "podziękowały, choć nie umiały mówić" - to bardzo czuły sposób pokazania relacji człowieka z naturą, którą się ratuje.

Niezwykła jest  ostatnia strofa. Chrystus odwracający wzrok w momencie flesza to zaskakujący, wieloznaczny obraz.   

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Bardzo dziękuję i cieszę się, że dostrzegłaś zarówno ten mały „cud” pośród szarości, jak i wieloznaczność ostatniej strofy. Chrystus jest obserwatorem przemian w nas samych. To, co wewnątrz, jest także na zewnątrz. Serdecznie pozdrawiam! :)