Gdzie rdzewieją miecze: 107. Język, który rozumie każdy

[Łukasz Jurczyk]

107. Język, który rozumie każdy
(narrator: hypaspista)

1.

Pierwszą wioskę
przebiliśmy jak skórę —
jakby czekała na ostrze.

2.

Z domów wybiegali
razem z dymem —
i tak samo znikali.

3.

Zostawiliśmy popiół —
jedyny język,
który rozumie każdy.

4.

Ich twierdze miały
serca z suszonej gliny —
rozsypywały się pod ciosem.

5.

Cyropolis, jesteś już blisko.
Z daleka jeszcze udajesz,
że masz czas.

6.

Widzimy twoje bramy.
Ty widzisz nas.
Teraz już wiesz, co wybrałaś.

7.

Pierwszy kamień ostrzegał.
Drugi przekonywał.
Trzeci nie musiał już nic.

8.

Król powiedział „jutro” —
i jutro dla Cyropolis
już nie istnieje.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Napisałeś mocne i precyzyjne studium psychologii zdobywcy.

 

Narrator jest trybikiem w bezlitosnej, doskonale naoliwionej maszynie wojennej. Jego relacja jest pozbawiona wyrzutów sumienia czy litości.

 

Z punktu widzenia imperium, które podbija zróżnicowane etnicznie i językowo tereny, dyplomacja i słowa bywają nieskuteczne.

Popiół (śmierć, destrukcja, terror) staje się uniwersalnym językiem.

 

Narrator mówi, jak zdobywcy postrzegają swoje ofiary i ich dorobek - ludzie są zredukowani do czegoś ulotnego, biologiczna zagłada wiosek jest dla niego naturalna, kpi również z ich architektury i obronności.

Pojawia się również typowe dla najeźdźców przerzucenie winy na ofiarę - „Teraz już wiesz, co wybrałaś.” Opór jest traktowany jako „wybór” zagłady. Najeźdźca usprawiedliwia swoje okrucieństwo „uporem” broniących się.

 

Trzy kamienie wystrzelone z machin oblężniczych - to cała narracja negocjacji.

 

Puenta jest przerażająca - ukazuje absolutną władzę nad życiem tysięcy ludzi. Aleksander - niemal jak bóg - zadecydował o losie miasta i jego mieszkańców.

Uniwersalny poemat o eksterminacji.

 

Znakomity tekst!