wet-on-wet

[Benjamin Artur]

Pada już trzeci dzień.

W radiu usłyszałem

o karambolu na 44.

 

Po wiadomościach nie

popłynął jazz,

tylko tkliwy kawałek.

 

Nawigacja prowadzi mnie

objazdem poprzez wiadukt

w szczere pola.

 

Gdzie szarość dnia, wet-on-wet,

zatrzymuje się w pejzażu.

Po chwili rozmazuje się

w mokradłach.

 

Wjeżdżam w rozlewajkę,

by uciec z tego szarego kolażu.

 

Zapalam na poboczu papierosa,

by kolorem koszuli

chociaż trochę przełamać

ten smutek drogi.

 

Ciekawe,

gdzie dzisiaj dojadę

przez ten smutny pejzaż.

 

Może zostanę w nim.

A może ktoś gumką mnie wymaże.

 

Bo uzna,

że nie pasuję

do jego wizji bagna.

[Berenika97]

@Benjamin Artur

 

Bardzo nastrojowy wiersz, w którym monotonna szarość deszczowej podróży staje się metaforą egzystencjalnego zagubienia.

Świetny jest obraz palenia papierosa na poboczu, by "kolorem koszuli" przełamać szarość - to jakby gest oporu wobec przytłaczającego pejzażu i próba zaznaczenia własnej obecności w świecie.

Znakomite jest zakończenie - pytanie, o obraz człowieka jako elementu większej kompozycji, który może zostać usunięty, jeśli nie będzie pasował do całości. Ta surrealistyczna puenta przenosi zwykłą podróż samochodem w rejony refleksji nad sensem własnego istnienia. 

[Benjamin Artur]

@Berenika97 Dziękuję za tak uważną interpretację. Właśnie taki był zamysł – opisać stan emocjonalny towarzyszący powstawaniu obrazu, a szerzej lęk przed wymazaniem z egzystencjalnego bytowania w świecie. Kolor koszuli miał być próbą przełamania szarości i symbolem nadziei, że uda nam się pozostawić po sobie choćby własne odbicie. Pozdrawiam